ساختن تنگه نماید مگر اینکه حملات عراق، صادرات نفت این کشور را متوقف سازد. یک دیپلمات بریتانیایی در ابوظبی تأکید نمود چنانچه تنگه هرمز برای ایرانیان از فایده بیفتد، آنان در فرو ریختن معبر "هرمز" بر سر همه کس اعم از خودشان، تردیدی نشان نمی دهند. ترس از بسته شدن تنگه هرمز به هنگام شروع جنگ ایران و عراق در ماه سپتامبر ١٩٨٠ (شهریور ١٣٥٩) وجود داشت، لیکن پس از اینکه معلوم شد بسته شدن تنگه به نفع ایران نیست نگرانی قدرت های خارجی به سرعت مرتفع شد. استقرار موشک های سیلک ورم در آتشبارهای متحرک در چندین نقطة اطراف تنگه، آن بیم و هراس را مجدداً به وجود آورد. کارشناسان دریایی اظهار می دارند به منظور بستن تنگه هرمز که در حدود نود متر عمق دارد ایران بایستی حداقل بیست وچهار کشتی را غرق سازد و این کار، بدون ردیابی شدن امکان پذیر نیست. برخلاف موشک های اگزوسه، موشک های کرم ابریشم در سطحی بالاتر پرواز می کنند و سرعت کمتری دارند و بنابراین آسان تر ردیابی می شوند. بعد از اینکه منابع اطلاعاتی امریکا روز دوشنبه گذشته دریافتند ایرانیان در حال استقرار موشک های کرم ابریشم در پایگاه های مستحکم تر خود در مقابل تنگه هرمز می باشند، هواپیماهای شکاری "ای - ٢" امریکا از ناو هواپیمابر "کانستلیشن" همراه با اسکورت های خود، از دریای عرب واقع در شرق هرمز، به منطقه اعزام گردیدند. منابع پنتاگون اعلام داشتند پروازها آموزشی بوده اند لیکن روز بعد، موشک ها و رادارهایشان از محل خود برداشته شده بودند و مسلماً به پایگاه بزرگ دریایی در بندرعباس انتقال داده شده اند. دیپلمات های عربی مقیم مسقط و ابوظبی معتقدند امریکا نخواهد پذیرفت کشتی رانی بین المللی در خلیج فارس در سایه موشک های کرم ابریشم صورت پذیرد.»[١]

١ ٦١٦

روزنامه "نیویورک تایمز" در مقاله ای به تصمیم امریکا در اسکورت نفت کش های کویتی انتقاد کرد. این روزنامه با

احمقانه خواندن این تصمیم، از ابتکار دو سیاست مدار امریکایی[٢] (مبنی بر اجرای این مأموریت تحت نظارت سازمان ملل به جای امریکا) استقبال کرده است. در این مقاله آمده است: «بدترین طریقه سیاست پردازی، قاطی کردن یک اشتباه با اشتباه دیگر است، به این تصور که هیچ راه حل دیگری وجود ندارد. این، درست همان کاری است که دولت ریگان با قرار دادن نفت کش های کویتی تحت پرچم امریکا، آن را مرتکب می شود. هرچند در این مورد مهم ترین کاری که اعضای کنگره امریکا مایل به انجام آن می باشند، به تعویق افتادن این طرح است. آیا دولت امریکا به آن اندازه ابتکار و خلاقیت خود را از دست داده است که تنها راهی که می تواند انتخاب نماید، شل کن و سفت کن است؟ مطمئناً بین کورکورانه عمل کردن و کاری را اصلاً انجام ندادن، بین دست زدن به ریسک های احمقانه و حتی ریسک های احمقانه تر، راه حل های دیگری وجود دارند.

[١] ٣٢. مأخذ٤، صص ٢٤ و ٢٥، فجیره - خبرگزاری آسوشیتدپرس، ١٨/٤/١٣٦٦.

[٢] نظرات سایروس ونس و الیوت ریچاردسون روز گذشته درج شده است.