سؤال: آیا این احتمال عملی است که گاهی در تحلیل های خارجی ها صحبت از اقدام مشترک و عملی در سطح جهان برای سرکوب و اعمال زور علیه ایران به میان می آید؟ و ضمناً، حوادث مربوط به سفارت خانه ها و برخورد کشورهای غربی با ما و نوشته های جراید و رسانه های آنها هم این نکته را به ذهن می آورد که می خواهند افکار عمومی را آماده کنند تا احتمالاً در یک فرصت مناسب، به نام جامعه جهانی - فرض بفرمایید، با هواپیما - حمله کنند و قصدشان این باشد که به قول خودشان، مثلاً تهران را تسلیم کنند؟

آقای هاشمی رفسنجانی: بیشتر نفت دنیا از طریق خلیج فارس تأمین می شود و کشورهای منطقه بسیار آسیب پذیرند. کافی است تأسیسات برق، آب شیرین کن و بنادر اینها فلج شود، تا کشورهایشان فلج شوند، که معمولاً وقتی جنگی رخ می دهد، چنین وقایعی محتمل است و بدین ترتیب، قیمت نفت در جهان، حتی به بشکه ای ٥٠ تا ٦٠ دلار می رسد که بر تورم جهانی اثر می گذارد؛ تازه اگر نفتی پیدا شود. به هر ترتیب، من بعید می دانم که کشورهای دیگر وارد جنگ شوند، گرچه جریان سفارت خانه های ما در انگلیس و فرانسه ادامه یک جریان کمک رساندن به عراق بود، اما واقعیت آن است که خیلی بعید به نظر می رسد کشورهای دنیا، خود را مستقیماً وارد جنگ کنند. البته عراق با تمام امکاناتش تاکنون در مقابل ما ایستاده است و ثمری نبرده است. آنچه مهم است، از اول هم، این کشورها پشت سر عراق بوده اند و تمام تلاش خود را برای حفظ رژیم حاکم بر عراق، به کار بسته اند که برایشان ثمری نداشته است.

سؤال: به نظر می رسد که از یک سو، تلاش کرده ایم که مسائل اقتصادی و مدیریت کشور را عادی نشان دهیم تا مشکلی در رابطه با جنگ پیش نیاید. از سوی دیگر، دشمنان ما سیاستشان این است که جنگ را همچنان طولانی کنند. در حالی که چه بسا لازم باشد که ما جدی تر از این، همه برنامه ها و امکانات را به طور فوق العاده و کامل در ارتباط با مسئله اصلی کشور که جنگ است، قرار دهیم تا پیروزی سریع تر به دست آید.

آقای هاشمی: اگر مصلحت ایجاب کند و آن را تشخیص بدهیم (البته، تشخیص مصلحت با مقام