شدید پرزیدنت ریگان از سیاست خود در خلیج فارس باعث افزایش اطمینان خاطر کنگره امریکا شود. بیش از یک صد نماینده کنگره امریکا یادداشتی را به امضا رساندند و در طی آن خواستار تجدید نظر در سیاست امریکا در خلیج فارس شدند.»[١]

در این حال، "کاسپار واینبرگر"، وزیر دفاع امریکا نیز زمان مقابله نیروهای امریکایی در خلیج فارس را تشریح کرد. خبرگزاری فرانسه در این باره گزارش داده است: «واینبرگر در کمیسیون امورخارجه مجلس نمایندگان که پشت درهای بسته تشکیل شد، اعلام کرد که کشتی های امریکایی در خلیج فارس مجاز خواهند بود در صورت وقوع حمله یا قصد خصمانه ای که حاکی از یک تهاجم قریب الوقوع باشد، به شدّت عمل متوسل شوند. در گزارش واینبرگر آمده است: هر کشتی یا شیئی پرنده در شرایطی قرار گیرد که یک موشک یا بمب شلیک کند و یا از توپخانه خود استفاده کند، این حرکت به عنوان یک قصد خصمانه تلقی خواهد شد.»[٢]

از سوی دیگر، روزنامة "نیویورک تایمز" در مقاله ای تصمیم ریگان برای حمایت از نفت کش های کویتی را سیاسی و برای جبران شکست وی در ماجرای "ایران گیت" خواند. این روزنامه تداوم و افزایش حضور نظامی امریکا در خلیج فارس را گریزناپذیر توصیف کرد و نوشت: «طرح واشنگتن برای حفاظت و حراست از نفت کش های کویتی بیش از آنکه از عزم ایران در نصب موشک ها ناشی شده باشد، تابع یک سری عوامل پیچیده است. حداقل بخشی از این طرح از سوی دولت ریگان فرصتی است که اثرات فروش مخفیانه اسلحه به ایران (بی اعتمادی اعراب به امریکا) را از سوی واشنگتن خنثی می کند. چندجانبگی سیاست ریگان در حمایت از نفت کش های کویتی و افزایش حضور نظامی امریکا در خلیج فارس، او را در تنگنایی قرار داده است که علی رغم فشارها و انتقادات داخلی و کنگره امریکا، جز ادامه سیاست نظامی گری در خلیج فارس و حمایت از کویت نمی تواند به اقدام و تصمیم دیگری دست بزند. عقب نشینی از این سیاست، ضررها و لطمات گوناگونی خصوصاً در رابطه با شوروی بر امریکا وارد خواهد ساخت... بنابراین، مهم ترین مشکل دولت ریگان در هفته های جاری تنگنایی است که با آن رو در روست. از طرفی، نمی تواند از حضور خود در خلیج فارس بکاهد و زمینه های درگیری و تشدید جو نظامی گری در این منطقه مهم را از بین ببرد و به ناچار باید ایستادگی کند. اما از طرف دیگر، تحت فشار مخالفان خود و سیاست مداخله گری نظامی قرار دارد که قانوناً می توانند در برابر تصمیمات او موانعی را به وجود بیاورند.»[٣]

[١] ٢٤. واحد مرکزی خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، بولتن "رادیوهای بیگانه"، ٢٦/٣/١٣٦٦، صص ١٣ و ١٤، رادیو بی.بی.سی، ٢٦/٣/١٣٦٦.

[٢] ٢٥. روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٨/٣/١٣٦٦، ص٣، خبرگزاری فرانسه.

[٣] ٢٦. معاونت سیاسی سپاه پاسداران، نشریه "بررسی"، شماره ١٣، ص١٢، ١٢/٤/١٣٦٦، روزنامه نیویورک تایمز.