سوریه خبر بدهند و حتی منافع بازگشایی لول-ه نفتی عراق به بندر بانیاس سوریه را برای دو کشور بررسی کنند. دیدار صدام حسین و حافظ اسد نیز موضوعی بود که رسانه های عربی آن را حتمی قلمداد می کردند ولی با فروکش نکردن خصومت های قدیمی دو کشور عراق و سوریه و ادامه تبلیغات منفی دو کشور علیه یکدیگر این موضوع رنگ باخت. تا جایی که در ١٥/٤/١٣٦٦ زیدالرفاعی نخست وزیر اردن که از جمله فعالان در امر آشتی دو کشور عراق و سوریه بود و از مسائل سیاسی پشت پرده روابط خصمانه دو کشور آگاهی داشت، اعلام کرد که هیچ دیداری بین صدام حسین و حافظ اسد صورت نخواهد گرفت. پس از آن سفر فاروق الشرع وزیر امور خارجه سوریه به ایران و اعلام تداوم همکاری ها بین ایران و سوریه، بار دیگر داستان تکراری تجدید رابطه سوریه و عراق را پایان داد. در این حال چارلز گلاس امریکایی همچنان در بند گروه های ناشناخته باقی ماند.

٧- بحران در روابط ایران و فرانسه

در زمانی که دستگاه دیپلماسی ایران به جد درگیر حل مشکلات و اختلافات با کشور انگلستان بود، ناگاه دولت فرانسه یکی از دیپلمات های ایران (وحید گرجی) را مورد اتهام قرارداد و این در حالی بود که مذاکرات دو دولت ایران و فرانسه برای عادی سازی روابط سیاسی ادامه داشت.[١]

دولت فرانسه اصرار داشت که وحید گرجی باید در دادگاه حاضر شود و به سؤالات قاضی دادگاه که مسئول رسیدگی به پرونده چندین بمب گذاری در سپتامبر ١٩٨٦ (شهریور ١٣٦٥) بود، جواب دهد. ایران نیز ضمن بی ارتباط دانستن وحید گرجی در این ماجرا،[٢]^ مصونیت دیپلماتیک وی را نیز (طبق کنوانسیون ژنو) مجوزی برای عدم حضور وحید گرجی در دادگاه مزبور اعلام کرد. دولت فرانسه ضمن رد هویت دیپلماتیک گرجی، به بهانه جلوگیری از فرار وی اقداماتی را آغاز کرد که از جملة آن محاصره و کنترل ورود و خروج سفارت ایران بود که ایران نیز عمل متقابلی را در سفارت فرانسه در تهران انجام داد. در همین زمان رسانه های فرانسه اعلام کردند که گرجی با توجه به اطلاعاتی که برخی از رابطین وی در وزارت

[١] در ششم تیر ١٣٦٦ کاردار ایران در فرانسه با هدف عادی سازی روابط دو کشور با وزیر امورخارجه فرانسه دیدار کرد. در دوازدهم خردادماه نیز رئیس کمیسیون دفاع مجلس فرانسه و کاردار ایران با هم دیدار و درباره عادی سازی روابط دو کشور گفت وگو کردند. رئیس کمیسیون دفاع مجلس فرانسه عراق را به عنوان آغازگر جنگ معرفی کرد.

[٢] ^ ژاک شیراک نخست وزیر فرانسه در پنجم مهر ١٣٦٥ در مصاحبه با شبکه امریکایی ای.بی.سی ضمن رد اتهام حمایت ایران در بمب گذاری های پاریس در آن ایام، وارد کردن تهمت حمایت از تروریسم به ایران را نوعی تروریسم خوانده بود و در این مصاحبه به صراحت اعلام کرد که عاملین بمب گذاری های پاریس دوستان و خانواده ژرژ عبدالله (که در فرانسه می باشند) هستند. [رک به روزشمار ٥/٧/١٣٦٥، کتاب چهل و چهارم]