علاقه مندی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس برای برقراری روابط با ایران و دوری جستن از منازعات بین ایران و امریکا به عنوان زمینه های این امر، توجه شده است.

نویسندگان مقاله به این نکته مهم نیز اشاره کرده اند که دادن آزادی عمل به عراق در حمله به کشتی ها و محدود ساختن ایران در این زمینه، نمی تواند برای ایران خوشایند باشد. آنها بی طرفی امریکا را در این زمینه خواستار شده اند. در این مقاله آمده است که چنانچه ایران راضی به رعایت قواعد توافق ضمنی نباشد، نصب پرچم بر روی کشتی های کویت، آخرین راه کار است: «ایالات متحده با انتخاب درگیری با ایران، ترجیح می دهد با شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت هایش - آن گونه که در کنگره گرایش به آن احساس می شود - خود را گرفتار مخمصه ای دیگر بنماید. البته، راه حل دیگری نیز وجود دارد و آن، رسیدن به نوعی توافق ضمنی با ایران بر اساس شناخت قوانین بازی است. به رغم رجزخوانی های بسیار، در مورد این مسئله که ایران عمداً خواهان رویارویی با ایالات متحده باشد، جای شک و تردید است. مطمئناً، ایرانیان نه میانه رو شده و نه علاقه ای به نشان دادن ژست های آشتی جویانه در برابر ایالات متحده دارند. آنان نمی خواهند که آزادی عمل خویش را در تعقیب عراق در خلیج فارس از دست بدهند. حتی اگر این امر مستلزم رویارویی و برخورد با ایالات متحده باشد. به علاوه، در مواجهه با مبارزه طلبی خشونت آمیز امریکا، این احتمال وجود دارد که ایرانیان بیزار از خارجی، صرف نظر از عواقب کار، علیه ایالات متحده و به ویژه کشورهای آسیب پذیر منطقه وارد عمل گردند. در چنین مرحله ای، تروریزم شیعه و یا همان گونه که خود خاطر نشان ساخته اند، مین گذاری پنهانی در نقاط حساس این راه آبی، اسلحه آنان خواهد بود. با این همه، بعید به نظر می رسد که ایران برای حفظ منافع خود - و نه به سبب میانه روی - از یک توافق ضمنی که در آن، موقعیت ویژه آن کشور در خلیج فارس محترم شمرده شود و هم زمان، در برگیرنده خواسته های ایالات متحده نیز باشد، حذر کند. رژیم آیت الله روح الله خمینی همچنان خشن و فناتیک باقی مانده است، ولی منافع اساسی ایران نوعی نفوذ محدود کننده را بر اقدامات رژیم تحمیل کرده است. ایران که خود را در آستانه یک پیروزی حماسی بر عراق می بیند، نمی خواهد خطر راندن شیطان بزرگ را به آغوش مشتاق عراقی ها که از حمایت شوروی نیز برخوردارند، موجب شود و بدین ترتیب پیامد جنگی را که ایرانیان طی آن، فداکاری های بسیار کرده اند، به خطر بیندازد. در اینجا باید خاطر نشان ساخت که اغلب حملاتی که علیه نفت کش ها به عمل آمده، از جانب عراق بوده و تهران تاکنون از حمله به کشتی های امریکایی در خلیج فارس خودداری کرده است.»

کریستین ساینس مانیتور می نویسد: «یکی از نشانه های درستی این تعبیر رفتارهای ایران، برداشت کشورهای کوچک تر حوزه خلیج فارس - به استثنای کویت - است. این کشورها با نگرانی، شاهد بالا گرفتن دامنه مناقشه در منطقه اند و رسیدن به توافق ضمنی بین ایران و