جنگ، واردات حیاتی و بدهی های خارجی عراق را در سال جاری، تأمین کند. وی مجبور شده است، در بازپرداخت بدهی های عراق به شرکای تجاری مهم این کشور (فرانسه، آلمان غربی، ایتالیا و ژاپن) تجدید نظر کند. عراق به این کشورها ٣/٩ میلیارد دلار - علاوه بر ٨/١ میلیارد دلار دیگر بابت خریدهای تسلیحاتی به فرانسه - بدهکار است. بغداد، در حال حاضر قسمت اعظم بدهی ٢/١ میلیارد دلاری خود را به ترکیه با صدور نفت به این کشور تأمین می کند و قرارداد مشابهی نیز با شوروی، تأمین کننده اصلی تسلیحات این کشور، منعقد کرده است. تحلیل گران وزارت دفاع امریکا برآورد می کنند که مسکو حدود چهار میلیارد دلار بابت فروش تسلیحات از عراق طلب کار است. صدام در صدد است اقتصاد عراق را از بیشتر محدودیت های سوسیالیستی آن خلاص کند و برای ترویج و بازدهی، بخش خصوصی را گسترش دهد. وی اخیراً اتحادیه های کارگری را منحل کرد و سی هزار کارمند را به کارخانه ها و مزارع بازگرداند و لایه های متورم و مرفه بوروکراسی را حذف کرد تا ادارات دولتی را سبک تر و ساده تر کند. بیش از یک میلیون مصری به عراق آورده شده اند تا جای عراقی هایی را که در ارتش این کشور خدمت می کنند پر کنند. اما هنوز هم کمبود شدید نیروی کار در صنایع وجود دارد. یک مهندس یوگسلاوی که در یک طرح دویست میلیون دلاری یک ساله، در شمال شرق عراق کار می کند، می گوید این طرح ها معمایی برای شرکت های خارجی شده اند. چشم پوشی از انجام آنها زیان های هنگفتی به دنبال خواهد داشت، اما ماندن و در انتظار دریافت نیز می تواند بدون حاصل باشد، به خصوص اگر ایرانی ها پیروز شوند. شرکت های ژاپنی هنوز روی طرح های ساختمانی به ارزش میلیاردها دلار کار می کنند. فرانسه، آلمان غربی و ایتالیا بیشتر به دلیل ذخیره نفتی ٧٢ میلیارد بشکه ای عراق - دومین ذخیره نفتی خاورمیانه پس از عربستان - هنوز تضمین های صادراتی به عراق می دهند.»[١]

ضمیمه گزارش ٦٤٥: وضعیت اجمالی جزایر مجنون در تابستان ١٣٦٦

جزایر مجنون شمالی و جنوبی منطقه ایی استراتژیک برای نیروهای خودی و دشمن محسوب می شود، زیرا در نزدیکی گلوگاه "القرنه" و اتوبان بصره - العماره – بغداد است. از آنجایی که تدارکات نیروهای عراقی در بصره (سپاه سوم و هفتم) از این اتوبان انجام می گیرد، اهمیت موضوع بیشتر مشخص می شود و در صورت عبور از آن، کل نیروهای شرق بصره مورد تهدید قرار می گیرند.

قبل از عملیات خیبر این جزایر به صورت یک منطقه خشک در میان آب گرفتگی هور قرار داشت که به وسیله دژ (ضلع)های اطراف آن از هور جدا می شد. اما بعد از اینکه عراق از پاتک های خود در جزایر ناامید شد، با شکافتن دژهای اطراف جزیره اقدام به آب انداختن در جزیره جنوبی کرد لذا کل جزیره به استثناء دژهای اطراف به زیر آب فرو رفت و نیروهای خودی محدود به اضلاع (دژهای) غربی، میانی و شرقی جزیره شدند و در مقابل، دشمن از مزایای داشتن یک خط ممتد برخوردار بود.

با این وضعیت نیروهای خودی محدود به استقرار روی ٣ پد آنتنی به طول ٧ تا ٨ کیلومتر در جزیره جنوبی شدند در حالی که عقبه آنان روی ضلع شمالی جزیره جنوبی بود و این مشکلاتی را از نظر تدارک و پشتیبانی نیروها و حفظ مواضع ایجاد کرده بود.

[١] ٢٨. مأخذ١١، ص ٢، بغداد - آسوشیتدپرس.