قراضه طبيعيات - ابن سينا - الصفحة ٦٩
٧- استعمال «دديگر» (دو ديگر) و «سديگر» بمعنى دوم و سوم در شمارش عدد ترتيبى (رش: ص ١٠٨ س ٢ و ٥). اين رسم در ساير كتابهاى قديم هم ديده ميشود.
٨- آوردن ضمير مفرد براى حيوانات: «چون طبيعت را عنايت صادقست بحفظ حيوانات از اذيت و چيزى كه او را عدو باشد.» (ص ١١ س آخر) و «بهائم ... چون پوز بر آب نهد.» (ص ١٤ س ٣- ٤) و «و سباع ... اگر دهان بر آب نهادى.» (ص ١٤ س ٥- ٦) و نيز رش:
ص ١٨ (ذيل شماره ١١ و ص ٩١ شماره ١٣: فعل «دارد».).
٩- آوردن «را» با «از بهر» توأما، مانند: «از بهر آن را كه» (رش: ص ٦٠ س ٦ و ٦٢ س ٤ و ٦٤ س ٥- ٦ و ٩٣ س ٤ و ٩٤ س ٧ و ٩٦ س ٥ و ١٠١ س ١ و ١٠٦ س ٦ و ١١٦ س ٢).
١٠- استعمال فعل جمع براى فاعل جمع غير ذى روح (بدون التزام مطلق): «فلزات ... آميخته گردند.» (ص ٧٥ س ٨) و «شعاعات بر استقامت بروند.» (ص ١٠٠ س ٣) ولى: «سيم و ارزيز كه بهم گداخته آيد و آميخته شود خشك شود چنانك بريزد.» (ص ٧٦ س ١).
١١- آوردن فعل مفرد در چند موضع براى «بعضى» باعتبار آنكه لفظا مفرد است (رش: ص ٢٦- ٢٧) و اين در نثر قدما نظايرى دارد.
١٢- عطف فعل مفرد بفعل جمع مغايب: «بيجاده و كهربا كاه را نكشند مگر بر جائى مالند تا گرم شود.» (ص ٥٨ س ٧- ٥٩ س ١) و اين در نثر قدما نظايرى دارد.
١٣- جمع بستن كلمات عربى بر خلاف قاعده معمول با «ات»