مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٦٥ - پندارهاى بىاساس پيرامون اعجاز قرآن

فرضا قبول كنيم كه انس و الفت مسلمانان با قرآن آنان را از معارضه بازداشته است،ولى از ميان ملل جهان تنها مسلمانان هستند كه با قرآن انس و الفت گرفته‌اند و هر روز از روى ميل و اشتياق آن را مى‌خوانند و يا به تلاوت آن گوش مى‌دهند،امّا چرا عرب‌هاى فصيح و بليغ غير مسلمان كه با آن انس نگرفته‌اند از معارضه با آن انصراف حاصل نموده و به مقابله با آن برنخاسته‌اند تا مقابلهء آنها مورد پذيرش ملل غير مسلمان گردد؟غ (١)-
٨.تاريخ جمع‌آورى قرآن با اعجاز آن نمى‌سازد
تاريخ مى‌گويد:موقعى كه«ابو بكر»خواست آيات و سور متفرّق قرآن را گرد آورد،به عمر و زيد بن ثابت دستور داد كه درب مسجد پيامبر بنشينند و آنچه كه دو نفر از صحابه پيامبر شهادت دادند كه از قرآن است،بنويسند،اين قطعه تاريخى حاكى است كه قرآن كلام خارق العاده نيست،و اگر چنين بود خودش،معرف خود بود و در مقام تشخيص آيات قرآن از غير آن،نيازى به گواهى دو نفر پيدا نمى‌كرد.
(٢)-پاسخ:اين اعتراض از جهاتى قابل قبول نيست:
اوّلا:قرآن از نظر بلاغت و اسلوب و روش،معجزه است،نه اين كه هر يك از مفردات و كلمات آن معجزه باشد-البته به فرض اين كه اين قطعهء تاريخى صحيح باشد-بنابراين چه بسا ممكن است در