مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ٣٠ - اعجاز از نظر لغت و اصطلاح و شرايط آن

نتايج خود را خواه ناخواه بدنبال دارد،چيزى كه هست استنتاج و بكار بستن آن در گرو آشنايى به قواعد آن است و به ممارست و دقت كافى احتياج دارد.
بنابراين هر نوع كارى كه بر اساس بكار بردن چنين قواعد علمى استوار گردد،كه هر فرد مطلع و وارد به آن علوم،مى‌تواند همان كار را انجام دهد،در اصطلاح دانشمندان معجزه نبوده و سند صدق گفتار مدعى نخواهد بود.
و همچنين برخى از طبابت‌هاى شگفت‌انگيز پزشكان كه اثر مستقيم آشنايى پزشك به اسرار و طبايع اشيا است،و نوع مردم حتى گاهى پزشكان ديگر از آن بى‌اطلاعند،از دايره اعجاز بيرون مى‌باشند.
(١)-زيرا هيچ مانعى ندارد كه خدا آشنايى به برخى از رازهاى دقيق و پيچيدهء جهان طبيعت را كه از سطح افكار نوع مردم بالاتر است به يكى از بندگان خود اختصاص دهد.بلكه قبيح آن است كه به فريب انسان‌هاى نادان كمك كند،و معجزه را در اختيار دروغگو بگذارد تا مردم را از راه حق باز دارد.[١]

---

[١].از اين بيانات به دست آمد كه معجزهء اصطلاحى كه سند حقانيت مدعى است بايد شرايط زير را دارا باشد:١.مدعى،امر ممكن و غير محالى را ادعا كند،٢.در مقام اعجاز،عمل او بر خلاف ادعاى او صورت نگيرد،٣.كار او نتيجهء اطلاعات وى از قواعد علمى نباشد.مترجم.