مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٤ - مقدمه چاپ دوم

منافعى نداشته باشد و اين جز مكتب وحى چيز ديگرى نيست،كه دو شرط اساسى قانونگذارى به صورت روشن در آن هست:
١.انسان‌شناس كامل باشد.
٢.نفع و سود شخصى در وضع قوانين نداشته باشد.
آخرين شخص از سلسلهء پيامبران الهى،و آموزگاران آسمانى، با آخرين پيام،به سوى بشريت مبعوث شده،و به زندگى انسان به صورت همه جانبه نگريسته است.مثلا:نظر به مسايل اجتماعى،او را از نظر به مسايل فردى،باز نداشته،دعوت او به عبادت و درون‌گرايى،او را از برون‌گرايى منصرف نساخته،و با مطالعهء همهء زواياى زندگى بشر،در هر عرصه‌اى پيامى دارد،و بيش از چهارده قرن از نزول اصول و پيام‌هاى قرآنى او مى‌گذرد،و پيشرفت علوم بشرى، پيوسته لايه‌هايى از عظمت آن را كشف نموده و چيزى از جهان شمولى آن نكاسته است.
از اين نظر بحث و گفتگو دربارهء محتويات اين معجزهء جاودان،پيوسته مورد اهتمام علما و دانشمندان بوده و از روز نزول قرآن تا به امروز،هزاران كتاب،درباره جوانب گوناگون آن نوشته شده است كه شمار آنها را فقط خالق جهان مى‌داند.يكى از بحث‌هاى مهم قرآن،جنبهء اعجاز آن است كه تحدّى آن،تا به امروز باقى بوده و در گوش جهانيان طنين‌انداز است:
{ قُلْ لئِنِ اِجْتمعتِ الْإِنْسُ و الْجِنُّ على‌ أنْ يأْتُوا بِمِثْلِ }