مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٨٥ - تفسير سورهء كوثر

(١)-كسى كه ترا با اين وصف سرزنش مى‌كند خود او دچار اين سرنوشت خواهد شد،و نام و نشانى از او نخواهد ماند و همان طور كه وحى الهى خبر داد سرزنش‌كنندگان با اين وضع روبرو شدند.
علاوه بر اين كه در سراى ديگر به كيفر اعمال خود مى‌رسند در اين جهان از آنان نام نيك و اثرى باقى نماند.
آيا جا دارد كه ما اين سوره را با داشتن چنين اهدافى و معانى عالى و بلاغت كامل،با جمله‌هاى بى‌ارزش نويسنده رساله كه با رنج‌هاى توان‌فرسايى الفاظى را براى معارضه با قرآن سر هم كرده است،قياس كنيم و به هر دو از ديده كلام خارق العاده و اعجاز بنگريم؟گذشته از اين،او از خود چيزى به ميدان نياورده،و در تركيب و تنظيم جمله‌ها از قرآن پيروى كرده و الفاظ و اسلوب را از «مسيلمه»گرفته است.لجاجت و عناد و يا جهل،نويسنده را بر آن داشته كه با اين جمله‌هاى بى‌ارزش،با عظمت قرآن از نظر بلاغت و اعجاز معارضه نمايد!!