مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ٢٢٤

پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم و پس از وى به او ايمان آوردند،اين خود گواه بر اين است كه اين بشارت در زمان پيامبر در تورات و انجيل بوده است،و اگر چنين بشارتى در عهدين نبود كافى بود كه پيروان اين دو كتاب آن را دستاويز قرار داده و به تكذيب قرآن و پيامبر اسلام برخيزند،و با شدت هر چه تمام‌تر اين گونه بشارات را انكار كنند.
(١)-بنابراين اگر كسى به حضرت موسى عليه السّلام و حضرت عيسى عليه السّلام ايمان داشته باشد و تورات و انجيل را كتاب آسمانى بداند بايد به نبوت حضرت محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم نيز ايمان بياورد و ديگر به معجزه‌اى كه نبوت او را تصديق كند نيازى ندارد.
آرى آن دسته از مردم بايد از پيامبر معجزه مطالبه كنند كه به آيين حضرت موسى عليه السّلام و حضرت عيسى عليه السّلام و كتاب‌هاى آنان ايمان نياورده باشند،در اين صورت در ايمان خود به آيين اسلام و نبوت محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم به معجزه نيازمند مى‌باشند.
(٢)-و ما در گذشته روشن ساختيم كه قرآن مجيد يگانه معجزه جاويدان پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم و بزرگ‌ترين دليل بر راستگويى اوست و معجزات ديگر آن حضرت كه به صورت تواتر براى ما نقل شده است، قابل اعتماد هستند،زيرا اگر معجزات پيامبران پيش از او را از طريق تواتر پذيرفته باشيم معجزات آن حضرت را به طريق اولى بايد بپذيريم زيرا زمانش نزديك‌تر و تاريخش روشن‌تر و راويانش بيشتر است.
پايان‌