مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٤٦ - پندارهاى بىاساس پيرامون اعجاز قرآن

چنين بلاغت خارق العاده‌اى،همگانى نيست و فقط يك دسته از استادان بلاغت مى‌توانند به وضع فوق العادهء آن پى ببرند.
امّا از آنجا كه بر هر انسانى لازم است كه به پيامبرى كه داراى اعجاز است ايمان بياورد و نبوت او را تصديق كند بايد معجزه پيامبران بيك موضوع همگانى باشد تا همهء مردم شخصا بدانند كه كار او از حدود توانايى بشر بيرون است.
(١)-پاسخ:اين اشكال در بى‌پايگى و سستى،از اشكال گذشته كمتر نيست،زيرا هرگز از شرايط معجزه اين نيست كه درك اعجاز و خارق العاده بودن آن همگانى باشد و اگر يك چنين شرطى را لازم بدانيم هيچ معجزه‌اى واجد اين شرط نخواهد بود بلكه همواره اعجاز را گروه خاصى مشاهده مى‌كنند و براى ديگران از طريق تواتر نقل مى‌شود.[١]
(٢)-ما در گذشته برترى قرآن را بر ساير معجزات بيان كرديم و خاطر نشان ساختيم كه اگر معجزهء پيامبر از غير مقوله سخن و كلام بود امكان داشت مرور زمان،رشتهء تواتر وجود چنين معجزه‌اى را قطع‌

---

[١].توضيح اين كه:تمام معجزات پيامبران در درجهء اول براى عدهء خاصى ثابت مى‌شود نه براى همهء انسان‌ها،و در اين صورت فرق نمى‌كند كه مردم يك زمان آن را درك كنند و براى مردم زمان‌هاى ديگر نقل نمايند و يا متخصصان موجود در يك زمان،آن را تشخيص داده براى سايرين كه در آن زمان يا ازمنهء ديگر زندگى مى‌كنند بازگو نمايند.
مترجم‌