مرزهاى اعجاز (فارسي)
(١)
فهرست موضوعات
٧ ص
(٢)
مقدمه چاپ دوم
١٣ ص
(٣)
پيشگفتار چاپ نخست نهضت قرآنى در عصر حاضر
١٧ ص
(٤)
بيدارى ملل مشرق زمين
١٨ ص
(٥)
قرآن و خصيصهء نهايتناپذيرى آن
١٩ ص
(٦)
معجزه چيست؟
٢٧ ص
(٧)
اعجاز از نظر لغت و اصطلاح و شرايط آن
٢٧ ص
(٨)
ادعاى نبوت بايد با دليل همراه باشد
٣١ ص
(٩)
پيامبران بايد داراى معجزه باشند
٣٢ ص
(١٠)
اعجاز،گواه بر صدق گفتار مدعى است
٣٣ ص
(١١)
لزوم هماهنگى معجزه با علوم و فنون رايج هر زمان
٣٩ ص
(١٢)
هماهنگى معجزه با فن رايج زمان
٤٠ ص
(١٣)
رواج شعر و خطابه در عصر نزول قرآن
٤١ ص
(١٤)
قرآن معجزه الهى است
٤٥ ص
(١٥)
آيا كسى با قرآن به معارضه برخاست؟
٤٦ ص
(١٦)
قرآن،انشاى پيامبر اسلام نيست
٤٩ ص
(١٧)
قرآن معجزهء جاودانى است
٥١ ص
(١٨)
امتياز ديگر قرآن
٥٥ ص
(١٩)
اعجاز قرآن از نظر معارف الهى
٦١ ص
(٢٠)
صفات خدا در قرآن
٦٣ ص
(٢١)
صفات پيامبران در قرآن
٦٧ ص
(٢٢)
پيامبران از نگاه عهدين
٧١ ص
(٢٣)
اعجاز قرآن از نظر انسجام در مضمون و اسلوب
٨٧ ص
(٢٤)
استوارى و عدم اختلاف در اسلوب
٩٠ ص
(٢٥)
اعجاز قرآن از نظر قانونگذارى
٩٥ ص
(٢٦)
ميانهروى اساس تعاليم اسلام است
٩٧ ص
(٢٧)
ميانهروى در صرف مال
٩٩ ص
(٢٨)
بردبارى در عين مبارزه با ستمگر
١٠٠ ص
(٢٩)
نمونهء ديگر از ميانهروىهاى قرآن
١٠١ ص
(٣٠)
دعوت به سراى ديگر
١٠٣ ص
(٣١)
دعوت به بهرهبردارى از نعمتهاى دنيا
١٠٤ ص
(٣٢)
دعوت به نيكىها و مبارزه با فساد
١٠٧ ص
(٣٣)
ملاك فضيلت،دانش و پرهيزكارى است
١٠٨ ص
(٣٤)
قرآن و حقايق ثابت و خللناپذير
١١٣ ص
(٣٥)
قرآن و مسئلهء خبر از غيب
١١٧ ص
(٣٦)
قرآن و اسرار آفرينش
١٢٥ ص
(٣٧)
تلقيح نباتات به وسيلهء باد
١٢٨ ص
(٣٨)
حركت زمين
١٣٠ ص
(٣٩)
نيم كرهء ديگر زمين
١٣٢ ص
(٤٠)
قرآن و كرويت زمين
١٣٤ ص
(٤١)
پندارهاى بىاساس پيرامون اعجاز قرآن
١٤٣ ص
(٤٢)
نويسندهء مسيحى و آهنگ معارضهء با قرآن
١٧١ ص
(٤٣)
معارضه با سورهء حمد
١٧٢ ص
(٤٤)
معارضه با سورهء«كوثر»
١٨٠ ص
(٤٥)
تفسير سورهء كوثر
١٨٣ ص
(٤٦)
معجزات ديگر پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم
١٨٧ ص
(٤٧)
نخستين دليل منكران معجزه
١٩١ ص
(٤٨)
شواهدى از آيات بر دو نظر
٢٠٢ ص
(٤٩)
گواه بر نظر اوّل
٢٠٢ ص
(٥٠)
گواه بر نظر دوم
٢٠٣ ص
(٥١)
راهنمايى روايات
٢٠٥ ص
(٥٢)
دومين دليل منكران معجزه
٢٠٧ ص
(٥٣)
سومين دليل منكران معجزه
٢١٦ ص
(٥٤)
نبوت پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم در عهدين
٢٢٣ ص
 
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص

مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١١٩ - قرآن و مسئلهء خبر از غيب

٢. { فاصْدعْ بِما تُؤْمرُ و أعْرِضْ عنِ الْمُشْرِكِين*`إِنّا كفيْناك الْمُسْتهْزِئِين*`الّذِين يجْعلُون مع اللّهِ إِلهاً آخر فسوْف يعْلمُون } .[١]
«آنچه دستور دارى آشكار كن و از مشركان روى برگردان،ما شر استهزا كنندگان را از تو كوتاه مى‌كنيم،كسانى كه با خداى يكتا شريك قرار مى‌دهند به زودى خواهند دانست».
(١)-اين آيه از آيات مكى است،و در آغاز دعوت به آيين اسلام


قولى با توجه به اين كه اين آيه پس از نبرد بدر نازل گرديده،و به عنوان حكايت گذشته سخن مى‌گويد،به گواه اين كه سخن خود را به جمله«و إذ يعدكم»كه مفسران عاليقدر آن را به لفظ مقدرى مانند«اذكر»متعلق مى‌گرند آغاز كرده است؟در اين آيه جز يك خبر غيبى بيش نيست و آن اين است كه آيه صريحا مى‌رساند كه به ياد آوريد وعده‌اى كه قبلا به شما داديم و گفتيم كه با يكى از دو طايفه روبرو خواهيد شد.و امّا جمله‌هاى ديگر هر چند به لفظ مضارع وارد شده‌اند هرگز حاكى از غيب نيست و آيه نيز دلالت ندارد كه خداوند پيش از نزول آيه آنان را از مضامين آن آگاه ساخته بود، آيه دلالت دارد كه فقط آنان را از يك مطلب قبل آگاه ساخته بود،و آيه متذكر مى‌گردد كه به ياد آريد كه ما قبلا شما را از چنين حادثه‌اى آگاه ساخته بوديم.
امّا جمله«تودّون»مبين روحيه ارتش اسلام است،موقعى كه خداوند آنها را از ملاقات با يكى از دو طايفه آگاه ساخت،و امّا جمله‌هاى«يريد»،«يحق»،«يقطع»همگى حاكى از مشيت الهى است و تعليل است براى اينكه چرا شما را با دسته نيرومند روبرو ساختيم.آرى اگر ثابت شود كه اين آيه قبل از جنگ بدر نازل شده تمام اين جمله‌هاى پنجگانه خبر از غيب خواهند بود ولى سياق آيات بعدى بر خلاف آن دلالت دارند و همگى حاكيند كه اين آيه پس از جنگ نازل گرديده است(مترجم).
[١].حجر:٩٤-٩٦.