احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٩ - مناسك حجّ
خداوند مىفرمايد:
لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَبْتَغُوا فَضْلًا مِن رَبِّكُمْ فَإِذَا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ وَاذْكُرُوهُ كَمَا هَدَاكُمْ وَإِن كُنْتُمْ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ* ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ [١]
«اگر (به هنگام حجّ) طالب روزى خدا باشيد مرتكب گناهى نشدهايد، و چون از عرفات كوچ كرديد خدا را در مشعر الحرام ياد كنيد؛ از آن رو كه شما را هدايت كرده در حالى كه پيش از آن گمراه بودهايد، سپس از همان جا كه مردم كوچ مىكنند (به سوى سرزمين منى) كوچ كنيد، و از خدا آمرزش بخواهيد كه آمرزنده و مهربان است.»
قريش براى فخر فروشى بر ديگران در عرفات وقوف نمىكردند (شايد همين از برجستهترين مفاهيم فسوق است) در حالى كه قرآن كريم از اين كار باز مىدارد و به آنها دستور مىدهد از عرفات افاضه كنند نه از مشعر.
٤- بدين ترتيب افاضه از عرفات به سوى منى با گذر از مشعر صورت مىپذيرد و در اين مسير الهى حاجيان تكبير و تهليل مىگويند، و در منى به بارگاه خدا قربانى مىكنند. خداوند آيين قربانى را به تفصيل بيان كرده است وروشن ساختهكه شخص متمتّع بايد آن قربانىرا كهدر تواناوستتقديم كند.
٥- در اينجا حاجى خدا را به ياد مىآورد، و در وادى منى به امّت توحيد مىپيوندد، و بر آوردن نيازهايى را از خدا مىخواهد كه تنها به دنيا منحصر نيست بلكه آخرت را نيز در برمىگيرد. خداوند مىفرمايد:
فَإِذَا قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آبَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ* وَمِنْهُمْ مَن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي
[١] - سوره بقره، آيات ١٩٨- ١٩٩.