احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٥ - احكام وقوف در عرفات

است از اركان حجّ كه با ترك عمدى آن حجّ باطل مى‌گردد.

مراد از وقوف در عرفات اقامت در آنجاست به جهت اطاعت امر خداوند سبحان از ظهر نهم ذى‌الحجّه تا مغرب همان روز.

يك حاجى بايد حضور خود را در عرفات در روز عرفه مغتنم بشمارد، زيرا ممكن است اين روز براى او تكرار نشود، او بايد بكوشد از بركت اين روز بهره‌مند گردد. اين روز، روز رحمت و بخشش است و حاجى بايد يقين داشته باشد گناهش هرچه هم بزرگ باشد توبه‌اش پذيرفته خواهد شد، زيرا گمان بخشيده نشدن در اين روز خود گناه بزرگى است. شيخ صدوق (عليه الرّحمه) در كتاب خود «من لا يحضره الفقيه» مى‌گويد:

گناهكارترين مردم از اهل عرفات كسى است كه از عرفات باز گردد وگمان كند بخشوده نشده است.

احكام وقوف در عرفات:

١- كسى كه وقوف در روز عرفه را از دست بدهد، بايد قدرى اگر چه يك ربع ساعت در شب دهم بين مغرب تا پگاه در آن وقوف داشته باشد.

٢- براى وقوف در عرفات از هنگام زوال آفتاب تا يك ساعت بعد از آن، نيّت واجب است و بهتر به زبان آوردن نيّت مى‌باشد.

٣- ترك وقوف در عرفات براى مدّتى از وقت مذكور بى‌هيچ عذرى گناه است. ولى به صحّت حجّ زيانى وارد نمى‌كند.

٤- كسى كه وقوف در عرفات را فراموش كند حجّش صحيح است ولى هنگامى كه آن را به ياد آورد بايد مدّتى در آن وقوف كند و گرنه بايد به وقوف اضطرارى شب دهم تن در دهد و در غير اين صورت چيزى بر او نيست.