احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٨ - خانه پاكى و تسليم

پاينده بدارد.

٤- قرآن روشن مى‌كند كه اين خانه تنها براى پرستش خدا بنيان نهاده شده است، و روا نيست براى او شريكى بگيريم و اين كه اين خانه بايد از پليدى شرك و پلشتى ديگر پاك گردد. خداوند مى‌فرمايد:

وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ أَن لَّاتُشْرِكْ بِي شَيْئاً وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ [١]

«و مكان خانه را براى ابراهيم آشكار كرديم و گفتيم: هيچ چيز را شريك من مساز و خانه مرا براى طواف كنندگان و قيام كنندگان و راكعان و ساجدان پاكيزه بدار.»

شايد در اين‌جا يكى از معانى شرك آن است كه كسى اين خانه را وسيله‌اى قرار دهد براى شالوده ريزى شخصيّت يا انديشه‌هاى خاص خويش. هرگز چنين نيست، آن خانه خداست كه براى همه مردم نهاده شده است تا با طواف و نماز خدايشان را پرستش كنند.

از اين آيه نيز به دست مى‌آيد كه خدمت حاجيان با پاك كردن خانه خدا يا آب رساندن به ايشان و فراهم كردن موجبات راحتى آنان از مسؤوليّتهاى عهده‌داران اين خانه است، كه كارى درخور و پسنديده به شمار مى‌آيد.

٥- از سياق آيه به دست مى‌آيد كه كارپرداز و سرپرست اين خانه ياهر پرستشگاه ديگرى بايد شخصى الهى يا پيامبر يا جانشين پيامبر يا يكى از اولياى بزرگوار خدا باشد، و اين چنين است كه خداوند به ابراهيم نبى دستور مى‌دهد دعوت حجّ را آشكار سازد. خداوند مى‌فرمايد:

وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالًا وَعَلَى‌ كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيق‌ [٢]