«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، اللَّهُمَّ لَاتُهِنِّي بِالْفَقْرِ، وَلَا تُذلَنِي بِالدَّيْنِ، وَلَا تردّني إلى الهَلَكَةِ، وَاعْصِمْنِي كَي أَعْتَصِمَ، وَأَصْلِحني كي أنصلح، واهدِني كَي أهتَدي، اللَّهُمَّ أَعَنِّي عَلَى اجتهادِ نَفسِي، وَلَا تُعذّبني بِسُوءِ ظَنِّي، وَلَا تُهلِكْنِي وَأَنْتَ رَجَائِي، وَأَنْتَ أَهْلٌ أَنْ تَغْفِرَ لِي وَقَدْ أَخْطَأْتُ. وَأَنْتَ أَهلٌ أَنْ تَعْفُو عَنِّي، وَقَدْ أَقْرَرتُ. وَأَنْتَ أَهْلٌ أَنْ تُقِيلَ، وَقَدْ عَثَرتُ. وَأَنْتَ أَهْلٌ أَنْ تُحْسِنَ، وَقَدْ أَسَأْتُ. وَأَنْتَ أَهْلُ التَّقوى وَالمغفِرَةِ، فَوَفّقني لِما تُحِبُّ وَتَرضى‌، وَيَسِّر لِي اليسيرَ، وَجنِّبني كُلَّ عَسِير، اللَّهُمَّ أغنِني بِالحَلَالِ عَنِ الْحَرامِ، وَبِالطَّاعاتِ عَنِ الْمَعاصِي، وبالغنى عَنِ الْفقرِ، وبِالجنَّةِ عَنِ النَّارِ، وَبالابرار عَنِ الفُجَّارِ، يَا مَنْ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَي‌ءٌ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ» [١].

سپس به آرامگاه ائمّه عليهم السلام در بقيع روى مى‌كنى و با اين زيارت اذن دخول مى‌طلبى:

«يا مَوالِيَّ يا أَبْناءَ رَسُولِ اللَّهِ، عَبْدُكُمْ وَابْنُ أَمَتِكُمْ، الذَّلِيلُ بَيْنَ أَيْدِيَكُمْ، وَالمُصَغَّرُ فِي عُلُوِّ قَدْرِكُمْ، وَالمُعْتَرِفُ بِحَقِّكُمْ، جَاءَ مُسْتَجِيراً بِكُمْ قاصداً إِلَى حَرَمِكُمْ، مُتَقَرِّباً

[١] - «خدايا! درود فرست بر محمّد و خاندانش. خدايا! مرا به فقر خوار نساز، و به قرض ذليلم نگردان، و به نابوديم مكشان، و مرا حفظ كن تا محفوظ باشم، و اصلاحم گردان تا صالح شوم، و رهم بنما تاره يابم. خدايا! مرا يارى رسان تا جان خويش به تلاش و كوششت افكنم، و مرا بر پايه بدگمانيم عذاب نكن، و تو براى بخشودن من سزامندى، و من اقرار كردم، و تو اهل درگذشتنى، در حالى كه من لغزيدم و تو اهل نيكى كردنى، در حالى كه من بدى كردم و تويى اهل تقوى‌ و مغفرت، پس مرا در آنچه دوست مى‌دارى و بدان خشنودى موفّق گردان، و آسانها را برايم مقدور ساز و هر دشوارى را از من دور گردان. خدايا! مرا با حلال از حرام بى‌نياز گردان، و با طاعت از معصيت دور دار، و با بهشت از دوزخم بازدار، و با نيكوكاران از بدكاران دورم گردان. اى كسى كه همچون مثل او چيزى نيست و اوست شنواى آگاه و تو بر هر چيزى توانايى.»