احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٨ - مناسك حجّ

در حجّ خدا به ما مى‌آموزد چگونه از اين گرايش شيطانى بپرهيزيم.

٣- شهوت جدال: خداوند درباره آن مى‌فرمايد:

وَكَانَ الْإِنسَانُ أَكْثَرَ شَيْ‌ءٍ جَدَلًا [١]

«ولى آدمى بيش از هر چيز به جدل برمى‌خيزد.»

خداوند به ما دستور داده در حجّ از گفتن سخن بيهوده بپرهيزيم:

فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ [٢]

«پس از بتهاى پليد و سخن باطل و دروغ اجتناب ورزيد.»

پذيرش حق و تسليم در برابر آن براى آدمى دشوار است و از همين رو مى‌بينيم كه انسان در حق بيش از هر چيز ديگر به مجادله مى‌پردازد.

٤- شهوت تملّك: كه بارزترين مصاديق آن شكار است.

و بدين ترتيب خداوند حجّ را وسيله‌اى قرار داده براى كنترل شهوات و افزايش تقوا چه، آدمى را به ترك محرمات احرام فرمان مى‌دهد.

مناسك حجّ:

١- حجّ در عرفه خلاصه مى‌شود، و وقوف در عرفات، شامگاه نهم ذيحجّه نخستين و مهم‌ترين آيين حجّ پس از احرام است.

٢- سپس حاجيان از عرفات به سوى مشعر كوچ مى‌كنند، و اين (افاضه) كوچ كردن، دومين آيين حجّ است.

٣- حاجيان سپس در مشعر گرد مى‌آيند تا خدا را ياد كنند و او را در مهم‌ترين نعمت يعنى هدايت سپاس بگزارند.