احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٢ - مناسك حجّ

بدين ترتيب با طواف پيرامون خانه خدا شعائر الهى را بزرگ داشته‌ايم تا از پليدى شيطان و شهوات و طاغوت و باطل دورى كرده باشيم و از آلودگى شرك با همه گونه‌هاى آن (كار براساس ريا يا شهرت‌طلبى يا سرمستى) پاك گرديم.

مشرك بهره شيطان است كه به ژرف ناى دوزخ سقوط مى‌كند.

٨- از مناسك است نماز پس از طواف نزد مقام ابراهيم عليه السلام، زيرا خداوند مى‌فرمايد:

وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلّىً‌ [١]

«از مقام ابراهيم مصلّى برگزينيد.»

٩- از مناسك حجّ است سعى ميان دو كوه صفا و مروه، كه از شعائر الهى به شمار مى‌آيد اگرچه، جاهليّت اين آيين را تحريف كرد و دو بت بر اين دو كوه نهاد كه خود موجب شد برخى از اين آيين خوددارى كنند، پس خداوند آن را نفى كرد و فرمود:

إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَن يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَن تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ‌ [٢]

«صفا و مروه از شعائر خداست. پس كسانى كه حجّ خانه را به جاى مى‌آورند يا عُمره مى‌گزارند اگر بر آن دو كوه طواف كنند مرتكب گناهى نشده‌اند. پس هر كه كار نيكى را به رغبت انجام دهد، بداند كه خدا شكر پذيرنده‌اى داناست.»

اين سعى گواه آن است كه به بازى گرفته شدن پاره‌اى شعائر از سوى جاهليت آن را لغو نمى‌كند، و شايسته نيست آيينى ترك گفته شود به بهانه‌