احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦ - روحانيون

بيهوده اين سو و آن سو نرو و از نزديكترين فرد بدون فوت وقت يارى بجوى. همين شيوه را در پيش بگير اگر احساس سرگيجه يا حالت غير طبيعى يافتى، واگر كسى‌از تو يارى‌خواست‌وتو بتوانى اورا يارى‌رسانى ترديد به‌خودراه‌نده.

به طورى كلّى، رهنمودهاى مسؤول كاروان يا كارشناسان امور حجّ در سرزمينهاى مقدّس، بويژه توصيه‌هاى مربوط به بهداشت، امورى حياتى هستند كه نبايد نسبت به آنها سُستى ورزيد.

روحانيون‌

نياز به علماى دينى همچون نياز به خود دين است كه اهمّيت آن در حجّ فزونى مى‌يابد و مردم بايد از آموزشهاى آنها پيروى كنند، و در غير اينصورت بيم آن مى‌رود كه حجّشان باطل گردد، يا به آنها كفّاره تعلّق گيرد، و علما نيز بايد اهتمام بيشترى به مردم داشته باشند و آنچه در پى مى‌آيد پاره‌اى سفارشهاست كه ما آنها را از تجربيات شخصى خود اندوخته‌ايم، يا از توصيه‌هاى علما كه خداوند رفتگانشان را بيامرزد وماندگانشان را پايدار دارد، برگرفته‌ايم كه شرح آن چنين است:

١- آموختن دقيق احكام حجّ پيش از به عهده گرفتن امور مربوط به حاجيان، زيرا در احكام حجّ پاره‌اى نكات متشابه و دقيق وجود دارد كه روحانى بايد در آنها تدبُّر فراوان كند و پيوسته از نظر بگذراند.

٢- اين كه عالم و روحانى وقف امور حاجيان گردد و به تعليم آنها اهتمام ورزد، و به علاوه بر احكام حجّ، به ساير ابواب فقه بويژه آنچه مربوط به كسب و محرمات آن و بطور كلّى محرمات شرعى كه حدود خدا در زندگى هستند، بپردازد.