احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٣ - حديث شريف

پاره‌اى از احكام اين باب:

١- كسى كه نتواند در مكّه مكرّمه احرام بندد مى‌تواند در هر جا كه مقدروش است احرام بندد و احرامش صحيح خواهد بود حتّى‌ در عرفه.

٢- كسى كه در غير از مكّه مكرّمه با علم وعمد احرام بندد احوط آن است كه به مكّه باز گردد و از آنجا احرام كند. آرى! اگر پس از عمره تمتّع از مكّه خارج شده باشد و پس از يك ماه بدان باز گردد از ميقات احرام حجّ مى‌كند.

٣- كسى كه در غير از مكّه مكرّمه از روى جهل يا فراموشى احرام بندد بايد هرجا كه دانست يا به خاطر آورد دوباره احرام بندد، اگرچه در وادى عرفات باشد و چيزى بر او نيست. و اگر از روى جهل يا فراموشى تا پايان همه اعمال حجّ احرام نبندد، حجّش صحيح است.

٤- جايز نيست پس از تكميل عمره تمتّع و پيش از احرام حجّ تمتّع، اگر بترسد كه وقت حجّ فوت شود، از مكّه خارج شود، مگر براى ضرورتى، امّا اگر چنين هراسى را نداشته باشد اشكالى ندارد كه خارج شود و در اين هنگام جايز نيست از مكّه احرام بندد و خارج شود و اگر وقت تنگ بود به وادى عرفات روى مى‌آورد بى آنكه به مكّه باز گردد.

٢- وقوف در عرفات‌

حديث شريف:

١- حضرت صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

«فَإِذَا انْتَهَيْتَ إِلى‌ عَرَفاتٍ فَاضْرِبْ خِبَاءَكَ بِنَمِرَةٍ وَنَمِرَة هِي بَطْنُ عَرَفَةٍ دُونَ الْمَوْقِفِ وَدُونَ عَرَفَةَ، فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ يَوْمَ عَرَفَةٍ فَاغْتَسِلْ وَصَلِّ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ بِأَذانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ، فَإِنَّمَا تُعَجِّلِ الْعَصْرَ وَتَجْمَعُ بَيْنَهُما