احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٢ - مسائل اين باب

خلوت نكنند مگر آنكه شخص سومى در ميان آن دو باشد كه ايشان را از نزديكى باز دارد.

ج- كامل كردن مناسك حجّ.

د- تكرار حجّ در سال آينده.

ه- جدايى هر يك از ديگرى در سال آينده هنگام رسيدن به محلّ حادثه.

٨- اگر مرد مُحرِمى با آگاهى و از روى عمد پس از وقوف در مشعر الحرام و پيش از طواف نساء با همسر خود نزديكى كند بايد يك شتر كفّاره دهد، ولى حجّش باطل نيست و نيز اگر با زنش ملاعبه كند بى‌هيچ دخولى و از او منى خارج شود بايد يك شتر قربانى دهد، ولى حجّش باطل نمى‌شود حتّى اگر پيش از دو موقف باشد.

٩- اگر مرد مُحرِمى در احرام عمره مفرده پيش از سعى عالماً و عامداً با همسر خود نزديكى كند بايد يك شتر قربانى دهد و عمره او باطل مى‌شود، و بايد احرام از سر گيرد و عمره مفرده را دوباره به جا آورد و بهتر آن است كه تا ماه بعد منتظر بماند تا عمره گزارد.

امّا اگر اين امر پس از طواف نساء و پيش از نماز طواف صورت پذيرد عمره او صحيح است و كفّاره‌اى به او تعلّق نمى‌گيرد.

١٠- آمدن منى بسبب نگاه كردن، يا لمس كردن، يا بوسه و يا بازى از روى شهوت موجب مى‌شود شترى را كفّاره دهد، ولى اگر اين امر پيش از دو موقف در حجّ صورت پذيرد احتياط مستحب پرداختن به وظائف كسى است كه با زنش در اين هنگام همبستر شده، يعنى هم كفّاره به او تعلّق مى‌گيرد و هم بايد در سال آينده حجّ گزارد.

١١- حرام است جارى كردن صيغه عقد نكاح براى مُحرِم، و كسى كه چنين كند بايد يك شتر قربانى دهد، چنان كه شخص مُحرِم نيز بايد كفّاره‌