٢٥٠ - سؤال: هرگاه در حينى كه دست به مجتهد مىرسد، كسى از روى تفكر و اجتهاد خود و قول ثقه كه گفته بوده است كه مظنون من اين است كه فلان مجتهد چنين مىگويد.، در اذان و اقامه نماز نيابتى، قصد نيابت بالاستقلال مىنموده، آيا اين چنين نمازى صحيح است يا نه، با وجود امكان تأخير آن نمازها تا حين ادراك مجتهد -؟
جواب: ظاهر صحت است و تأخير لازم نيست.
٢٥١ - سؤال: نماز نيابتى را با وضوى جبيره يا تيمم مىتوان كرد، بر فرض اينكه عقد اجاره براى صلوة مطلق، بسته شده است. يا نه؟
جواب: دور نيست جواز، و لكن با توسعه زمان، شايد اولى تأخير باشد تا رفع عذر، و توضيح مقام، اين است كه هرگاه مستأجر خواهد براى ميت، استيجار نماز كند جايز نيست كه از كسى استيجار كند كه نماز او جبيره يا تيممى است، هر چند آنچه از ميت فوت شده، از اين باب باشد، چون صلوة من حيث هى صلوة مشروط است به طهارت مائيه صحيحه و جبيره و تيمم بدل اضطرارى است خواه ادا باشد و خواه قضا به خلاف قصر و اتمام، زيرا كه آنها هر يك ماهيت علىحده‌اند و فرقى در ادا و قضاى آن نيست.
و اما هرگاه مستأجر اجاره مطلقه كرده در حالى كه اجير قادر بر طهارت مائيه صحيحه تامه بوده و بعد عذر از براى اجير، به هم رسد اينجاست كه گفتيم دور نيست جواز، چون اين از عوارض و سوانح نماز قضا مىشود و تكليف او نسبت به قضا همين است.
٢٥٢ - سؤال: آيا هر ركوعى از نماز آيات، ركن است يا ركوعهاى هر ركعتى ركن است در همان ركعت؟
جواب: ظاهر اين است كه هر يك از ده ركوع، ركن باشد و ظاهر اين است كه هرگاه مأموم برسد به امام در وقتى كه يك ركوع را كرده باشد آن ركعت از او فوت شده است و بايد به ركعت ديگر اقتدا كند وعلامه در تحرير گفته است سزاوار در آن بقيه ركوعها، متابعت امام بكند با سجده‌ها و چون امام به ركعت دوم برخاست اقتدا كند.
٢٥٣ - سؤال: هر گاه پدر فوت كند و ولد اكبر ذكور، (يقين كند كه والدش

(١١٢)