و پس از مأيوس شدن از پيدايش صاحبش آن را صدقه بدهد، و احوط (مستحب؟) اين است كه با اجازه حاكم شرع تصدق كند و اگر بعدا صاحبش پيدا شود ضمانى ندارد.
احكام سر بريدن و شكار كردن حيوانات (مسأله ٢٥٩٢) اگر حيوان حلال گوشت را بدستورى كه بعدا گفته مىشود سر ببرند وحشى باشد يا اهلى، بعد از جان دادن، گوشت آن حلال و بدن آن پاك است ولى حيوانى كه انسان با آن وطى (نزديكى) كرده و گوسفندى كه شير خوك خورده و همچنين حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر بدستورى كه در شرع معين نموده‌اند آن را استبراء نكرده باشند، بعد از سر بريدن گوشت آنها حلال نيست.
(مسأله ٢٥٩٣) حيوان حلال گوشت وحشى مانند آهو و كبك و بز كوهى و حيوان حلال گوشتى كه اهلى بوده و بعدا وحشى شده مثل گاو و شتر اهلى كه فرار كرده و وحشى شده است، اگر بدستورى كه بعدا گفته مىشود آنها را شكار كنند، پاك و حلال است ولى حيوان حلال گوشت اهلى مانند گوسفند و مرغ خانگى و حيوان حلال گوشت وحشى كه بواسطه تربيت كردن اهلى شده است، با شكار كردن پاك و حلال نمىشود.
(مسأله ٢٥٩٤) حيوان حلال گوشت وحشى در صورتى با شكار كردن پاك و حلال مىشود كه بتواند فرار كند يا پرواز نمايد، بنابر اين بچه آهو كه نمىتواند فرار كند و بچه كبك كه نمىتواند پرواز نمايد، با شكار كردن پاك و حلال نمىشود و اگر آهو و بچه‌اش را كه نمىتواند فرار كند، با يك تير شكار نمايد آهو حلال و بچه‌اش حرام است.
(مسأله ٢٥٩٥) حيوان حلال گوشتى كه مانند ماهى خون جهنده ندارد اگر به خودى خود بميرد پاك است ولى گوشت آن را نمىشود خورد.
(مسأله ٢٥٩٦) حيوان حرام گوشتى كه خون جهنده ندارد مانند مار، مرده آن پاك است ولى با سر بريدن حلال نمىشود.
(مسأله ٢٥٩٧) سگ و خوك بواسطه سر بريدن و شكار كردن پاك نمىشوند و خوردن گوشت آنها هم حرام است. و حيوان حرام گوشتى را كه مانند گرگ و پلنگ