(مسأله ٨٠٠) اگر شخصى در بين نماز بفهمد كه عورت او پيدا است، اظهر اين است كه نمازش باطل است، ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز عورت او پيدا بوده، نمازش صحيح است و همچنين است اگر در اثناء نماز بفهمد كه قبلا عورتش پيدا بوده، در صورتى كه زمان فهميدن پوشيده باشد.
(مسأله ٨٠١) اگر در حال ايستادگى لباسش او را مىپوشاند، ولى ممكن است در حال ديگر، مثلا در حال ركوع و سجود نپوشاند، چنانچه موقعى كه عورت او پيدا مىشود، بوسيله‌اى آن را بپوشاند، نماز او صحيح است، ولى احتياط مستحب آنست كه با آن لباس نماز نخواند.
(مسأله ٨٠٢) انسان موقعى كه پوشاك ندارد مىتواند در نماز خود را به علف و برگ درختان بپوشاند.
(مسأله ٨٠٣) انسان در حال ناچارى مىتواند در نماز خود را با گل بپوشاند.
(مسأله ٨٠٤) اگر چيزى ندارد كه در نماز خود را با آن بپوشاند مىتواند نمازش را در اول وقت بطورى كه در مسأله بعدى ذكر مىشود بجا آورد ولى اگر تا آخر وقت پوشاك پيدا كند لازم است آن نماز را اعاده كند.
(مسأله ٨٠٥) كسى كه مىخواهد نماز بخواند، اگر براى پوشاندن خود حتى برگ درخت و علف و گل و لجن نداشته باشد در صورتى كه احتمال بدهد كه نامحرم او را مىبيند بايد نشسته نماز بخواند، و اگر اطمينان دارد كه نامحرم او را نمىبيند ايستاده نماز بخواند، و بنابر احتياط واجب دست بر عورت خود بگذارد، و در هر دو حال ركوع و سجود را با اشاره بجا آورد و اشاره سجود را بيشتر نمايد.
لباس نمازگزار (مسأله ٨٠٦) لباس نمازگزار شش شرط دارد: ((اول)) آن كه پاك باشد. ((دوم)) آن كه مباح باشد. ((سوم)) آن كه از اجزاء مردار نباشد. ((چهارم)) آن كه از حيوان حرام