احكام قرض قرض دادن از كارهاى مستحبى است كه در آيات قرآن و اخبار، راجع به آن زياد سفارش شده است، از پيغمبر اكرم (ص) روايت شده كه هر كس به برادر مسلمان خود قرض بدهد مال او زياد مىشود و ملائكه بر او رحمت مىفرستند و اگر با بدهكار خود مدارا كند، بدون حساب و بسرعت از صراط مىگذرد. و كسى كه برادر مسلمانش از او قرض بخواهد و ندهد بهشت بر او حرام مىشود.
(مسأله ٢٢٨١) در قرض لازم نيست صيغه بخوانند بلكه اگر چيزى را به نيت قرض به كسى بدهد و او هم به همين قصد بگيرد، صحيح است.
(مسأله ٢٢٨٢) هر وقت بدهكار بدهى خود را بدهد، طلبكار بايد قبول نمايد.
(مسأله ٢٢٨٣) اگر در صيغه قرض براى پرداخت آن مدتى قرار دهند احتياط واجب آنست كه طلبكار پيش از تمام شدن آن مدت طلب خود را مطالبه نكند ولى اگر مدت نداشته باشد طلبكار هر وقت بخواهد طلب خود را مطالبه نمايد.
(مسأله ٢٢٨٤) اگر طلبكار طلب خود را مطالبه كند، چنانچه بدهكار بتواند بدهى خود را بدهد، بايد فورا آن را بپردازد و اگر تأخير بيندازد گناهكار است.
(مسأله ٢٢٨٥) اگر بدهكار غير از خانه‌اى كه در آن نشسته و اثاثيه منزل و چيزهاى ديگرى كه به آنها احتياج دارد، چيزى نداشته باشد، طلبكار نمىتواند طلب خود را از او مطالبه نمايد، بلكه بايد صبر كند تا بتواند بدهى خود را بدهد.
(مسأله ٢٢٨٦) كسى كه بدهكار است و نمىتواند بدهى خود را بدهد چنانچه بتواند كاسبى كند، واجب است كسب كند و بدهى خود را بدهد.
(مسأله ٢٢٨٧) كسى كه دسترسى به طلبكار خود ندارد، چنانچه اميد نداشته