و سزاوار نيست كه انسان بدون عذر نماز جماعت را ترك كند.
(مسأله ١٤١١) مستحب است انسان صبر كند كه نماز را به جماعت بخواند، و نماز جماعت از نماز اول وقت كه فرادى - يعنى تنها خوانده شود - بهتر است ولى نماز فرادى در وقت فضيلت افضل از نماز جماعت در غير وقت فضيلت است و نيز نماز جماعتى را كه مختصر بخوانند از نماز فرادى كه آن را طول بدهند بهتر مىباشد.
(مسأله ١٤١٢) وقتى كه جماعت بر پا مىشود، مستحب است كسى كه نمازش را فرادى خوانده دوباره با جماعت بخواند. و اگر بعد بفهمد كه نماز اولش باطل بوده، نماز دوم او كافيست.
(مسأله ١٤١٣) اگر امام يا مأموم بخواهد نمازى را كه به جماعت خوانده دوباره با جماعت بخواند، چنانچه احتمال فساد آن نماز را ندهد اشكال دارد احتياط واجب صحيح نيست مگر بطور امامت و در مأمومين كسانى باشند كه نماز واجب را نخوانده باشند.
(مسأله ١٤١٤) كسى كه در نماز به حدى وسواس دارد كه موجب بطلان نمازش مىشود و فقط در صورتى كه نماز را با جماعت بخواند، از وسواس راحت مىشود، بايد نماز را با جماعت بخواند.
(مسأله ١٤١٥) اگر پدر يا مادر به فرزند خود امر كند كه نماز را به جماعت بخواند، در صورتى كه ترك آن موجب عقوقش شود نماز جماعت بر او واجب مىشود.
(مسأله ١٤١٦) نماز مستحب را نمىشود به جماعت خواند، مگر نماز استسقاء - كه براى آمدن باران مىخوانند - و نمازى كه واجب بوده و به جهتى مستحب شده است، مانند نماز عيد فطر و قربان كه در زمان امام (ع) واجب بوده و بواسطه غايب شدن ايشان مستحب مىباشد.
(مسأله ١٤١٧) موقعى كه امام جماعت نماز يوميه مىخواند، هر كدام از