را براى صاحبش نگهدارى كند و از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و تعدى يعنى زياده‌روى هم ننموده ضامن نيست، ولى اگر براى خود برداشته باشد ضامن است. و اگر از طرف صاحبش صدقه داده باشد صاحبش مخير است بين آن كه به صدقه راضى شده يا عوض مالش را مطالبه كند و ثواب صدقه براى تصدق كننده باشد.
(مسأله ٢٥٧٩) كسى كه مالى را پيدا كرده، اگر عمدا به دستورى كه گفته شد اعلان نكند، گذشته از اين كه معصيت كرده، باز هم واجب است اعلان كند.
(مسأله ٢٥٨٠) اگر ديوانه يا بچه نا بالغ چيزى پيدا كند ولى او مىتواند اعلان نمايد. و پس از آن براى او تملك و يا از طرف صاحبش تصدق كند.
(مسأله ٢٥٨١) اگر انسان در بين سالى كه اعلان مىكند، از پيدا شدن صاحب مال نا اميد شود و بخواهد آن را صدقه بدهد اشكال ندارد.
(مسأله ٢٥٨٢) اگر در بين سالى كه اعلان مىكند مال از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده، يا تعدى يعنى زياده‌روى كرده باشد، بايد عوض آن را به صاحبش بدهد و اگر كوتاهى نكرده و زياده‌روى هم ننموده، چيزى بر او واجب نيست.
(مسأله ٢٥٨٣) اگر مالى را كه نشانه دارد و قيمت آن به يك درهم مىرسد در جائى پيدا كند كه معلوم است بواسطه اعلان، صاحب آن پيدا نمىشود، مىتواند در روز اول آن را از طرف صاحبش صدقه بدهد و لازم نيست صبر نمايد تا سال تمام شود.
(مسأله ٢٥٨٤) اگر چيزى را پيدا كند و به خيال اين كه مال خود او است بردارد، بعد بفهمد مال خودش نبوده، بايد تا يك سال اعلان نمايد.
(مسأله ٢٥٨٥) لازم نيست موقع اعلان، جنس چيزى را كه پيدا كرده بگويد