شرائط فروشنده و خريدار (مسأله ٢٠٨٩) براى فروشنده و خريدار شش چيز شرط است: (اول) آن كه بالغ باشند. (دوم) آن كه عاقل باشند. (سوم) آن كه سفيه نباشند - يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند - (چهارم) آن كه قصد خريد و فروش داشته باشند، پس اگر مثلا به شوخى بگويد مال خود را فروختم، معامله باطل است.
(پنجم) آن كه كسى آنها را مجبور نكرده باشد. (ششم) آن كه جنس و عوضى را كه مىدهند مالك باشند، و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد.
(مسأله ٢٠٩٠) معامله با بچه نا بالغ، كه مستقل در معامله باشد باطل است، اما اگر معامله با ولى باشد و بچه نا بالغ مميز فقط صيغه معامله را جارى سازد معامله صحيح است، بلكه اگر جنس يا پول مال ديگرى باشد و آن بچه وكالة از صاحبش آن مال را بفروشد يا به آن پول چيزى بخرد ظاهر اين است كه معامله صحيح است اگر چه بچه مميز مستقل در تصرف باشد و همچنين است اگر طفل وسيله باشد كه پول را به فروشنده بدهد و جنس را به خريدار برساند، يا جنس را به خريدار بدهد و پول را به فروشنده برساند اگر چه مميز نباشد معامله صحيح است چون واقعا دو نفر بالغ با يكديگر معامله كرده‌اند ولى بايد فروشنده و خريدار يقين يا اطمينان داشته باشند، كه طفل جنس يا پول را به صاحب آن مىرساند.
(مسأله ٢٠٩١) اگر از بچه نا بالغ در صورتى كه معامله با آن صحيح نيست، چيزى بخرد، يا چيزى به او بفروشد، بايد جنس يا پولى را كه از او گرفته در صورتى كه مال خود بچه باشد بولى او و اگر مال ديگرى بوده به صاحب آن بدهد، يا از صاحبش رضايت بخواهد. و اگر صاحب آن را نمىشناسد، و براى شناختن او هم وسيله‌اى ندارد، بايد چيزى را كه از بچه گرفته، از طرف صاحب آن بابت مظالم به فقير بدهد.