روز عيد به مستحق ندهد. هر وقت آن را مىدهد نيت فطره نمايد.
(مسأله ٢٠٣٩) اگر موقعى كه دادن زكات فطره واجب است، فطره را ندهد و كنار هم نگذارد، بعدا بايد بدون اين كه نيت ادا و قضا كند فطره را بدهد.
(مسأله ٢٠٤٠) اگر فطره را كنار بگذارد، نمىتواند آن را براى خودش بردارد و مالى ديگر را براى فطره بگذارد.
(مسأله ٢٠٤١) اگر انسان مالى داشته باشد كه قيمتش از فطره بيشتر است، چنانچه فطره را ندهد و نيت كند كه مقدارى از آن مال براى فطره باشد اشكال (احتياط واجب صحيح نيست) دارد. و نيز جايز نيست فطره را در مثل لباس و فرش كه از اجناس گذشته يا پول آنها نيست تعيين كند.
(مسأله ٢٠٤٢) اگر مالى را كه براى فطره كنار گذاشته از بين برود چنانچه دسترسى به فقير داشته و دادن فطره را تأخير انداخته، بايد عوض آن را بدهد و اگر دسترسى به فقير نداشته ضامن نيست.
(مسأله ٢٠٤٣) اگر در محل خودش مستحق پيدا شود، احتياط واجب آنست كه فطره را بجاى ديگر نبرد و اگر بجاى ديگر ببرد و تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.
احكام حج (مسأله ٢٠٤٤) حج: زيارت كردن خانه خدا و انجام اعمالى است كه دستور داده‌اند در آنجا بجا آورده شود، و در تمام عمر بر كسى كه اين شرايط را دارا باشد، يك مرتبه واجب مىشود: (اول) آن كه بالغ باشد. (دوم) آن كه عاقل و آزاد باشد.
(سوم) بواسطه رفتن به حج مجبور نشود كه كار حرامى را كه ترك آن از حج مهمتر است انجام دهد، يا عمل واجبى را كه از حج مهمتر است ترك نمايد. (چهارم) آن كه مستطيع باشد. و مستطيع بودن به چند چيز است: (اول) آن كه توشه