بدهد و در دادن زكات، خويشان خود را بر ديگران، و اهل علم و كمال را بر غير آنان و كسانى را كه اهل سؤال نيستند، بر اهل سؤال مقدم بدارد، ولى اگر دادن زكات به فقيرى از جهت ديگرى بهتر باشد، مستحب است زكات را به او بدهد.
(مسأله ١٩٨٢) بهتر است زكات را آشكار و صدقه مستحبى را مخفى بدهند.
(مسأله ١٩٨٣) اگر در شهر كسى كه مىخواهد زكات بدهد مستحقى نباشد، و نتواند زكات را به مصرف ديگرى هم كه براى آن معين شده برساند، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعدا مستحق پيدا كند بايد زكات را به شهر ديگر ببرد، و به مصرف زكات برساند، و مىتواند مخارج بردن به آن شهر را از زكات بردارد، و اگر زكات تلف شود ضامن نيست.
(مسأله ١٩٨٤) اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود، مىتواند زكات را به شهر ديگر ببرد، ولى مخارج بردن به آن شهر را بايد از خودش بدهد و اگر زكات تلف شود ضامن است، مگر آن كه به امر حاكم شرع برده باشد.
(مسأله ١٩٨٥) اجرت وزن كردن و پيمانه نمودن گندم و جو و كشمش و خرمائى را كه براى زكات مىدهد با خود او است.
(مسأله ١٩٨٦) كسى كه (٢) مثقال و (١٥) نخود نقره يا بيشتر از بابت زكات بدهكار است بنابر احتياط مستحب كمتر از (٢) مثقال و (١٥) نخود نقره بيك فقير ندهد و نيز اگر غير نقره چيز ديگرى مثل گندم و جو بدهكار باشد و قيمت آن به (٢) مثقال و (١٥) نخود نقره برسد بنابر احتياط مستحب به يك فقير كمتر از آن ندهد.
(مسأله ١٩٨٧) مكروه است انسان از مستحق درخواست كند كه زكاتى را كه از او گرفته به او بفروشد ولى اگر مستحق بخواهد چيزى را كه گرفته بفروشد، بعد از آن كه به قيمت رساند، كسى كه زكات را به او داده در خريدن آن بر ديگران مقدم است.