نمىتواند از حاصل كسر نموده و ملاحظه نصاب نمايد پس چنانچه يكى از آنها پيش از ملاحظه مخارج به (٢٨٨) من (٤٥) مثقال كم برسد بايد زكات آن را بدهد.
(مسأله ١٨٩٠) تخمى را كه به مصرف زراعت رسانده، چه از خودش باشد، يا خريده باشد نمىتواند نيز از حاصل كسر كند و سپس ملاحظه نصاب بنمايد، بلكه نصاب را نسبت به مجموع حاصل بايد ملاحظه نمايد.
(مسأله ١٨٩١) آنچه كه دولت از عين مال مىگيرد، زكات آن واجب نيست، مثلا اگر حاصل زراعت (٨٥٠) كيلوگرم باشد، و دولت (٥٠) كيلوگرم را بعنوان ماليات بگيرد فقط زكات در (٨٠٠) كيلو واجب مىشود.
(مسأله ١٨٩٢) مصارفى كه انسان پيش از تعلق زكات نموده بنابر احتياط واجب نمىتواند از حاصل كسر نموده و فقط زكات بقيه را بدهد.
(مسأله ١٨٩٣) مصارفى را كه بعد از تعلق زكات است مىتواند از حاكم شرع يا وكيل او در صرف آنها اجازه بگيرد و آنچه نسبت به مقدار زكات خرج شده بردارد.
(مسأله ١٨٩٤) واجب نيست صبر نمايد تا جو و گندم به حد خرمن برسد و انگور و خرما خشك گردد، و آنگاه زكات را بدهد، بلكه همين كه زكات واجب شد جائز است مقدار زكات را قيمت نموده و بعنوان زكات قيمت آن را بدهد.
(مسأله ١٨٩٥) بعد از آن كه زكات تعلق گرفت مىتوان عين زراعت يا خرما و انگور را پيش از درو كردن يا چيدن به مستحق يا حاكم شرع يا وكيل اينها مشاعا تسليم نمايد و پس از آن در مصارف شريك مىباشند.
(مسأله ١٨٩٦) در صورتى كه مالك عين مال را از زراعت يا خرما و انگور به حاكم يا مستحق يا وكيل آنها تسليم نمود لازم نيست آنها را مجانا بطور اشاعه نگاه دارد بلكه مىتواند براى اين كه تا وقت درو يا خشك شدن برسد، براى ماندن آنها در زمينش اجرت مطالبه نمايد.