(مسأله ١٦٦٥) روزه‌دار نبايد جائى برود كه مىداند چيزى در گلويش مىريزند، يا مجبورش مىكنند كه خودش روزه خود را باطل كند، و اگر برود، و چيزى در گلويش بريزند، يا از روى ناچارى خودش كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد، روزه او باطل مىشود، بلكه اگر قصد رفتن كند، اگر چه نرود روزه‌اش باطل است.
آنچه براى روزه‌دار مكروه است (مسأله ١٦٦٦) چند چيز براى روزه‌دار مكروه است و از آن جمله است: (١) دوا ريختن به چشم و سرمه كشيدن، در صورتى كه مزه يا بوى آن به حلق برسد (٢) انجام دادن هر كارى مانند خون گرفتن و حمام رفتن كه باعث ضعف مىشود (٣) انفيه كشيدن، اگر نداند كه به حلق مىرسد و اگر بداند به حلق مىرسد جايز نيست (٤) بو كردن گياه‌هاى معطر (٥) نشستن زن در آب (٦) استعمال شياف (٧) تر كردن لباسى كه در بدن است (٨) كشيدن دندان و هر كارى كه بواسطه آن از دهان خون بيايد. (٩) مسواك كردن با چوب تر (١٠) بىجهت آب يا چيزى روان در دهان كردن. و نيز مكروه است انسان بدون قصد بيرون آمدن منى زن خود را ببوسد، يا كارى كند كه شهوت خود را به حركت آورد. و اگر به قصد بيرون آمدن منى باشد روزه او باطل مىشود.
جاهائى كه قضا و كفاره واجب است (مسأله ١٦٦٧) اگر در روزه ماه رمضان در شب جنب شود و به تفصيلى كه در مسأله (١٦٣٩) گفته شد بيدار شود و دوباره بخوابد و تا اذان صبح بيدار نشود فقط بايد قضاى آن روزه را بگيرد. ولى اگر كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند عمدا انجام دهد در صورتى كه مىدانسته آن كار روزه را باطل مىكند، قضا و كفاره بر او واجب مىشود.