(مسأله ١٣١٩) كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفرى كه فقط در تابستان يا زمستان اتومبيل خود را كرايه مىدهد بايد در آن سفر نماز را تمام بخواند.
(مسأله ١٣٢٠) راننده و دوره گردى كه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مىكند، چنانچه اتفاقا سفر هشت فرسخى برود، بايد نماز را شكسته بخواند.
(مسأله ١٣٢١) چهار وادارى كه شغلش مسافرت است، اگر ده روز يا بيشتر در وطن خود بماند چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد، چه بدون قصد بماند، بايد در سفر اولى كه بعد از ده روز مىرود، نماز را شكسته بخواند و هم چنين است اگر در غير وطن خود با قصد ماندن، ده روز بماند.
(مسأله ١٣٢٢) كسى كه شغلش مسافرت است غير از چهاروادار اگر در غير وطن خود با قصد ده روز بماند، يا در وطن خود هر چند بدون قصد باشد ده روز بماند، در سفر اولى كه بعد از ده روز مىرود احتياط واجب آنست كه بين نماز تمام و شكسته جمع نمايد.
(مسأله ١٣٢٣) كسى كه شغلش مسافرت است، اگر شك كند كه در وطن خود يا جاى ديگر ده روز مانده يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.
(مسأله ١٣٢٤) كسى كه در شهرها سياحت مىكند، و براى خود وطنى اختيار نكرده بايد نماز را تمام بخواند.
(مسأله ١٣٢٥) كسى كه شغلش مسافرت نيست اگر مثلا در شهرى يا در دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرت هاى پى در پى مىكند بايد نماز را شكسته بخواند.
(مسأله ١٣٢٦) كسى كه از وطنش صرف نظر كرده و مىخواهد وطن ديگرى براى خود اختيار كند، اگر شغلش مسافرت نباشد، بايد در مسافرت خود نماز را شكسته بخواند.