(مسأله ٨٢٣) ((شرط دوم)) لباس نمازگزار بايد مباح باشد، و كسى كه مىداند پوشيدن لباس غصبى حرام است، يا اين كه از روى تقصير حكم مسأله را نداند اگر عمدا در آن لباس نماز بخواند، بنابر احتياط واجب باطل است. ولى در چيزهائى كه به تنهائى عورت را نمىپوشاند و همچنين چيزهائى كه فعلا نمازگزار آنها را نپوشيده، مانند دستمال بزرگ يا لنگى كه در جيب گذاشته شود اگر چه بشود عورت را با آنها پوشانيد، و همچنين چيزهائى كه نمازگزار آنها را پوشيده ولى ساتر مباح ديگرى دارد و در تمام اين صور غصبى بودن آنها به نماز ضررى ندارد هر چند احتياط مستحب در ترك است.
(مسأله ٨٢٤) كسى كه مىداند پوشيدن لباس غصبى حرام است، ولى نمىداند نماز را باطل مىكند، اگر عمدا با لباس غصبى نماز بخواند به تفصيلى كه در مسأله قبلى گفته شد نمازش باطل است.
(مسأله ٨٢٥) اگر نداند يا فراموش كند كه لباس او غصبى است و با آن لباس نماز بخواند، نمازش صحيح است.
(مسأله ٨٢٦) اگر نداند، يا فراموش كند كه لباس او غصبى است و در بين نماز بفهمد، چنانچه چيز ديگرى عورت او را پوشانده است بايد لباس غصبى را بيرون آورد و مواظب باشد كه از قبله منحرف نشود و اگر چيز ديگرى عورت او را نپوشانده، در صورتى كه به مقدار يك ركعت هم وقت داشته باشد، بايد نماز را بشكند و با لباس غير غصبى نماز بخواند، و اگر به اين مقدار وقت ندارد، بايد در حال نماز لباس را بيرون آورد و بدستور نماز برهنگان نماز را تمام نمايد.
(مسأله ٨٢٧) اگر كسى براى حفظ جانش با لباس غصبى نماز بخواند، يا مثلا براى اين كه دزد لباس غصبى را نبرد با آن نماز بخواند، نمازش صحيح است.
(مسأله ٨٢٨) اگر با عين پولى كه خمس يا زكات آن را نداده لباس بخرد،