فرموده: لا صلاة لمن لم يطع الصلاة و طاعة الصلاة ان تنتهى عن الفحشاء و المنكر- نماز نيست نماز كسى كه نماز خود را اطاعت نمى‌كند، و اطاعت نماز اين است كه از فحشاء و منكر دست بردارد [١].

مؤلف: اين روايت را صاحب الدر المنثور نيز از ابن مسعود و غير او آورده‌[٢].

و نيز در همان كتاب است كه انس روايت كرده كه جوانى از انصار نمازهاى خود را با رسول خدا ٦ مى‌خواند، و در عين حال مرتكب فحشاء هم مى‌شد اين خبر به رسول خدا ٦ رسيد، فرمود نماز او روزى او را از فحشاء باز خواهد داشت‌[٣].

و نيز در همان كتاب است كه علماى اماميه از امام صادق (ع) روايت كرده‌اند، كه فرمود: هر كه دوست مى‌دارد بداند نمازش قبول شده يا نه، به خود بنگرد، كه آيا نمازش او را از فحشاء و منكر بازمى‌دارد يا نه؟ به همان مقدار كه بازش مى‌دارد قبول شده‌[٤].

و در تفسير قمى در ذيل جمله‌(وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ) مى‌گويد: در روايت ابى الجارود از امام باقر (ع) آمده كه آن جناب در معناى اين جمله مى‌فرمود: يعنى، اينكه خدا به ياد نمازگزاران است مهم‌تر است از اينكه نمازگزاران از او ياد مى‌كنند، مگر نشنيدى كه فرمود:

(فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ‌)- مرا به ياد آوريد تا شما را به ياد آورم ؟[٥].

مؤلف: اين يكى از همان چند معنايى است كه در ذيل آيه شريفه نقل كرديم.

و در تفسير نور الثقلين از مجمع البيان نقل كرده كه گفته است: اصحاب ما اماميه از امام صادق (ع) روايت كرده‌اند، كه فرمود: منظور از ذكر اللَّه ياد خدا است، در هنگام برخورد به حلال و حرام او، (يعنى در برابر حلالش شكر گفتن، و از حرامش پرهيز كردن)[٦].

و در همان كتاب از معاذ بن جبل روايت كرده كه گفت: من از رسول خدا ٦ پرسيدم كدام يك از اعمال محبوب‌ترين عمل نزد خدا است؟ فرمود:

اينكه بميرى در حالى كه زبانت از ذكر خداى عز و جل تر باشد[٧].

[١] مجمع البيان، ج ٨، ص ٢٨٩.

[٢] الدر المنثور، ج ٥، ص ١٤٦.

[٣] ( ٣ و ٤) مجمع البيان، ج ٨، ص ٢٨٥.

[٤] ( ٣ و ٤) مجمع البيان، ج ٨، ص ٢٨٥.

[٥] تفسير قمى، ج ٢، ص ١٥٠.

[٦] ( ٦ و ٧) تفسير نور الثقلين، ج ٤، ص ١٦٢.

[٧] ( ٦ و ٧) تفسير نور الثقلين، ج ٤، ص ١٦٢.