جاذبه و دافعه علی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٧

حداکثر تمتع را ببرد . بدیهی است که چنین حالتی نمی‌تواند مکمل و مربی‌ روح انسان باشد و روح او را تهذیب نماید .
اما انسان گاهی تحت تأثیر عواطف عالی انسانی خویش قرار می‌گیرد ، محبوب و معشوق در نظرش احترام و عظمت پیدا می‌کند ، سعادت او را می‌خواهد ، آماده است خود را فدای خواسته‌های او بکند . اینگونه عواطف ، صفات و صمیمیت و لطف و رقت و از خود گذشتگی به وجود می‌آورد برخلاف‌ نوع اول که از آن خشونت و سبعیت و جنایت بر می‌خیزد . مهر و علاقه مادر به فرزند از این مقوله است . ارادت و محبت به پاکان و مردان خدا ، و همچنین وطن دوستیها و مسلک دوستیها از این مقوله است .
این نوع از احساسات است که اگر به اوج و کمال برسد همه آثار نیکی که‌ قبلا شرح دادیم بر آن مترتب است و هم این نوع است که به روح شکوه و شخصیت و عظمت می‌دهد بر خلاف نوع اول که زبون کننده است . و هم این نوع‌ از عشق است که پایدار است و با وصال تیزتر و تندتر می‌شود بر خلاف نوع‌ اول که ناپایدار است و وصال مدفن آن به شمار می‌آید .
در قرآن کریم رابطه میان زوجین را با کلمه " مودت " و " رحمت " تعبیر می‌کند [١] و این نکته بسیار عالی است . اشاره به جنبه انسانی و فوق حیوانی زندگی زناشوئی است . اشاره به اینست که