فکر خویش را به دست دیگران بسپریم و وقتی آنها اشتباه کردند ما نیز اشتباه کنیم . و در حقیقت روح آنان روحی بود که اصول و حقایق بر آن‌ حکومت می‌کرد نه اشخاص و شخصیتها ! مردی از صحابه امیرالمؤمنین در جریان جنگ جمل سخت در تردید قرار گرفته بود . او دو طرف را می‌نگریست . از یک طرف علی را می‌دید و شخصیتهای بزرگ اسلامی را که در رکاب علی شمشیر می‌زدند و از طرفی نیز همسر نبی اکرم عایشه را می‌دید که قرآن درباره زوجات آن حضرت می‌فرماید : « و ازواجه امهاتهم » [١] ( همسران او مادران امتند ) ، و در رکاب‌ عایشه ، طلحه را می‌دید از پیشتازان در اسلام ، مرد خوش سابقه و تیرانداز ماهر میدان جنگهای اسلامی و مردی که به اسلام خدمتهای ارزنده‌ای کرده است ، و باز زبیر را می‌دید ، خوش سابقه‌تر از طلحه ، آنکه حتی در روز سقیفه از جمله متحصنین در خانه علی بود .
این مرد در حیرتی عجیب افتاده بود که یعنی چه ؟ ! آخر علی و طلحه و زبیر از پیشتازان اسلام و فداکاران سختترین دژهای اسلامند ، اکنون رو در رو قرار گرفته‌اند ؟ کدامیک به حق نزدیکترند ؟ در این گیرودار چه باید کرد ؟ ! توجه داشته باشید ! نباید آن مرد را در این حیرت زیاد ملامت کرد .
شاید اگر ما هم در شرائطی که او قرار داشت قرار می‌گرفتیم شخصیت و سابقه‌ زبیر و طلحه چشم ما را خیره می‌کرد .

[١] سوره احزاب ، آیه . ٦