مردی است از دوستان امیرالمؤمنین ، با فضیلت و با ایمان . متأسفانه‌ از وی لغزشی انجام گرفت و بایست حد بر وی جاری گردد .
امیرالمؤمنین پنجه راستش را برید . آن را به دست چپ گرفت . قطرات‌ خون می‌چکید و او می‌رفت . ابن الکواء خارجی آشوبگر ، خواست از این جریان‌ به نفع حزب خود و علیه علی استفاده کند ، با قیافه ای ترحم آمیز جلو رفت و گفت دستت را کی برید ؟ گفت : « قطع یمینی سید الوصیین و قائد الغر المحجلین و اولی الناس بالمؤمنین‌ علی بن ابی‌طالب ، امام الهدی . . . السابق الی جنات النعیم ، مصادم‌ الابطال ، المنتقم من الجهال ، معطی الزکاش . . . الهادی الی الرشاد و الناطق بالسداد ، شجاع مکی ، جحجاح وفی » . . . [١] .
" پنجه‌ام را برید سید جانشینان پیامبران ، پیشوای سفیدرویان قیامت ، ذیحق‌ترین مردم نسبت به مؤمنان ، علی بن ابی طالب ، امام هدایت . . .
پیشتاز بهشتهای نعمت ، مبارز شجاعان ، انتقام گیرنده از جهالت پیشگان ، بخشنده زکات . . . رهبر راه رشد و کمال ، گوینده گفتار راستین و صواب ، شجاع مکی و بزرگوار با وفا " .

[١] بحار الانوار ، ج ٤٠ ، ص ٢٨١ - ٢٨٢ ، چاپ جدید و التفسیر الکبیر فخر رازی ، ذیل آیه[٩] ام حسبت أن . . . - سوره کهف .