شهرش مشغول تدریس بود . از روزی که با شمس تبریزی برخورد کرد و ارادت‌ به او دل و جانش را فرا گرفت دگرگونش ساخت و آتشی در درونش برا فروخت و همچون جرقه‌ای بود که در انبار باروت افتاده است ، شعله‌ها افروخت . او خود ظاهرا مردی است اشعری مسلک ، ولی مثنوی او بی‌شک یکی‌ از بزرگترین کتابهای جهان است . اشعار این مرد همه‌اش موج است و حرکت‌ . دیوان شمس را به یاد مراد و محبوب خویش سروده است . در مثنوی نیز زیاد از او یاد می‌کند . در مثنوی ، ملای رومی را می‌بینیم به دنبال مطلبی است اما همین که به‌ یاد شمس می‌افتد طوفانی سخت در روحش پدید می‌آید و امواج خروشانی را در وی به وجود می‌آورد . می‌گوید :

این نفس جان دامنم برتافته است

بوی پیراهان یوسف یافته است

کز برای حق صحبت سالها

باز گو رمزی از آن خوش حالها

تا زمین و آسمان خندان شود

عقل و روح و دیده صد چندان شود

گفتم ای دور اوفتاده از حبیب

همچو بیماری که دور است از طبیب

من چه گویم یک رگم هشیار نیست

شرح آن یاری که او را یار نیست