انسانی که قبلا هر چه تصمیم می‌گرفت عبادت یا عمل خیری انجام دهد باز سستی در ارکان همتش راه می‌یافت وقتی که محبت و ارادت آمد دیگر آن‌ سستی و رخوت می‌رود و عزمش راسخ و همتش نیرومند می‌گردد .
مهر خوبان دل و دین از همه بی‌پروا برد رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد تو مپندار که مجنون سر خود مجنون شد از سمک تا به سماکش کشش لیلی‌ برد

من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه

ذره‌ای بودم و عشق تو مرا بالا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود که در این بزم بگردید و دل شیدا برد [١] تاریخ ، بزرگانی را سراغ دارد که عشق و ارادت به کملین - لااقل در پندار ارادتمندان - انقلابی در روح و روانشان به وجود آورده است . ملای‌ رومی یکی از آن افراد است . او از اول اینچنین سوخته و پرهیجان نبود .
مردی دانشمند بود اما سرد و خاموش در گوشه

[١] علامة طباطبائی .