" در محضر امام باقر ( ع ) بودم ، مسافری از خراسان که آن راه دور را پیاده طی کرده بود به حضور امام شرفیاب شد . پاهایش را که از کفش‌ درآورد شکافته شده و ترک برداشته بود . گفت به خدا سوگند من را نیاورد از آنجا که آمدم مگر دوستی شما اهل البیت . امام فرمود به خدا قسم اگر سنگی ما را دوست بدارد ، خداوند آن را با ما محشور کند و قرین گرداند « و هل الدین الا الحب » آیا دین چیزی غیر از دوستی است ؟ " [١] مردی به امام صادق ( ع ) گفت : ما فرزندانمان را به نام شما و پدرانتان اسم می‌گذاریم ، آیا این کار ، ما را سودی دارد ؟ حضرت فرمودند آری به خدا قسم : ²و هل الدین الا الحب‌» مگر دین چیزی غیر از دوستی است ؟ سپس به آیه شریفه : " « ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله »" استشهاد فرمود [٢].
اساسا علاقه و محبت است که اطاعت آور است . عاشق را آن یارا نباشد که از خواست معشوق سربپیچد . ما این را خود با چشم می‌بینیم که جوانک‌ عاشق در مقابل معشوقه و دلباخته‌اش از همه چیز می‌گذرد و همه چیز را فدای‌ او می‌سازد .
اطاعت و پرستش حضرت حق به نسبت محبت و عشقی است که انسان به‌ حضرت حق دارد همچنانکه امام صادق ( ع ) فرمود :

[١] سفینة البحار ، ج ١ ، ص ٢٠١ ، ماده " حب " . [٢] همان کتاب ، ص ٦٦٢ ، ماده " سما " .