نکته دیگری که باید تذکر داده شود و مورد توجه قرار گیرد اینست که‌ گفتیم حتی عشقهای شهوانی ممکن است سودمند واقع گردد ، و آن هنگامی است‌ که با تقوا و عفاف توأم گردد . یعنی در زمینه فراق و دست نارسی از یک‌ طرف و پاکی و عفاف از طرف دیگر ، سوز و گدازها و فشار و سختیهائی که‌ بر روح وارد می‌شود آثار نیک و سودمندی به بار می‌آورد . عرفا در همین‌ زمینه است که می‌گویند عشق مجازی تبدیل به عشق حقیقی یعنی عشق به ذات‌ احدیت می‌گردد و در همین زمینه است که روایت می‌کنند : « من عشق و کتم و عف و مات مات شهیدا » . " آنکه عاشق گردد و کتمان کند و عفاف بورزد و در همان حال بمیرد ، شهید مرده است " . اما این نکته را نباید فراموش کرد که این نوع عشق با همه فوائدی که در شرائط خاص احیانا به وجود می‌آورد قابل توصیه نیست ، وادیی است بس‌ خطرناک . از این نظر مانند مصیبت است که اگر بر کسی وارد شود و او با نیروی صبر و رضا با آن مقابله کند ، مکمل و پاک کننده نفس است ، خام‌ را پخته و مکدر را مصفی می‌نماید ، اما مصیبت قابل توصیه نیست . کسی‌ نمی‌تواند به خاطر استفاده از این عامل تربیتی ، مصیبت برای خود خلق کند ، و یا برای دیگری به این بهانه مصیبت ایجاد نماید . راسل در اینجا نیز سخنی با ارزش دارد . می‌گوید : " رنج برای اشخاص واجد انرژی چون وزنه گرانبهائی است . کسی که خود را کاملا سعادتمند می‌بیند جهدی برای سعادت