می‌خوانند و احتمال باطل را دنبال می‌کنند همچنان که از زبان نهج البلاغه‌ شنیدید آنها کلمه حق را می‌گویند و از آن باطل را اراده می‌کنند . این ، عمل به قرآن و احیاء آن نیست بلکه اماته قرآن است . عمل به قرآن آنگاه‌ است که درک از آن درکی صحیح باشد .
قرآن همواره مسائل را به صورت کلی و اصولی طرح می‌کند ولی استنباط و تطبیق کلی بر جزئی بسته به فهم و درک صحیح ماست . مثلا در قرآن ننوشته‌ در جنگی که در فلان روز بین علی و معاویه در می‌گیرد حق با علی است . در قرآن همین قدر آمده است که : « و ان طائفتان من المؤمنین اقتتلوا فاصلحوا بینهما فان بغت احدیهما علی الاخری فقاتلوا التی تبغی حتی تفی‌ء الی امر الله »[١] .
" اگر دو گروه از مؤمنان کارزار کردند ، آشتی دهید آنان را و اگر یکی‌ بر دیگری سر کشی و ستمگری کند با آنکه ستمگر است نبرد کنید تا به سوی‌ فرمان خدا برگردد " .
این قرآن و طرز بیان قرآن . اما قرآن نمی‌گوید در فلان جنگ فلان کس حق‌ است و دیگری باطل .
قرآن یکی یکی اسم نمی‌برد ، نمی‌گوید بعد از چهل سال یا کمتر و یا بیشتر مردی به نام معاویه پیدا می‌شود و با علی جنگ می‌کند شما به نفع علی وارد جنگ شوید . و نباید هم وارد جزئیات

[١] سوره حجرات ، آیه . ٩