وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١ - مقدّمه
بودند و از تأمين معاش خود عاجز بودند.
طالبان بدون تشكيل دادگاه، افراد مجرم را مجازات مىكردند و مانند گوسفند سر مىبريدند، براى آنها مهم نبود چه كسى را مىكشتند، شيعه يا سنّى، هر كس مخالف آنها بود از دم تيغ مىگذراندند.
رژيم طالبان مكان امنى براى «اسامه بن لادن» ايجاد كرده بود، چرا كه او در دهه ١٩٨٠ به نفع افغانستان بر ضدّ رژيم شوروى اقدامات زيادى انجام داده بود و در پايان همين نبرد بود كه او گروه «القاعده» را تأسيس كرد و گروه القاعده در حفظ طالبان اهتمام به سزايى داشت و همگام با طالبان با نيروى ائتلاف شمال در نبرد بود.
«بن لادن» كسى بود كه آمريكايىها او را به عنوان تروريستى با نبوغ و خوش استعداد تشخيص داده بودند چرا كه در سال ١٩٩٨ به سفارت آمريكا در كنيا و تانزانيا حمله كرده بود كه در نتيجه حدود ٢٥٠ يا ١٩٠ نفر كشته و بيش از ١٤٠٠ نفر زخمى شدند!
به گفته آمريكايىها حمله ١١ سپتامبر هم توسّط بن لادن انجام شده بود و بديهى بود كه آمريكا «اسامه» را از «طالبان» طلب كند ولى رهبر طالبان اين خواسته را هرگز نپذيرفت چرا كه او وامدار «بن لادن» بود، و او را حافظ منافع خود مىدانست.
در ماه اكتبر آمريكا حمله خود را بر ضدّ تروريسم آغاز كرد و در نتيجه قسمتى از حمله خود را به طالبان و القاعده معطوف داشت و