وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٥ - مهمترين اتّهامات پيشوايان وهّابى
فراهم ساخته است».
اين آيه پشت هر انسان با ايمانى را مىلرزاند؛ تهديد به آتش دوزخ، آن هم به صورت خلود و جاودانگى توأم با قهر و غضب الهى، تعبيرى است كه درباره هيچ گناهى از گناهان كبيره- جز قتل نفس- نيامده است.
تعبير به خلود و جاودانگى عذاب الهى- با توجّه به اين كه اين كيفر عظيم مخصوص افراد بىايمان است- نشان مىدهد كه قاتلان مسلمين به يقين بىايمان از دنيا مىروند، تا راه براى خلود آنها در دوزخ بازشود.
حال فكر كنيد چگونه خواهد بود حال كسانى كه مؤمنان نمازخوان و روزهگير و مؤدّب به تمام آداب اسلامى را به بهانههاى واهى به قتل رساندند، زنانشان را اسير كردند و اموالشان را به غارت بردند. نه يك نفر بلكه صدها و هزاران نفر را اعمّ از زن و مرد و كودك شيرخوار و پير و جوان. و نام آن را دين اسلام و توحيد محمّدى گذاردند و خود را اهل نجات مىدانند، نعوذ باللَّه العظيم!
و حال آن كه مصداق آيه شريفه «وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لا يَهْتَدُونَ» [١]؛ «شيطان اعمال نارواى آنها را در نظرشان تزيين كرد و آنها را از راه حق بازداشت و لذا هدايت نمىشوند»، هستند.
[١]. نمل، آيه ٢٤.