وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٦ - ترجمه بيانيه هيئت علماى بزرگ سعودى

شدّت خوش‌حالى مى‌گفت «خداوندا تو بنده منى و من پروردگار توأم!».

آثار مهم و خطرناكى بر شتاب در تكفير مترتّب مى‌شود از جمله مباح شمردن خون و مال آن شخص، و جلوگيرى از ارث او و جدايى از همسرش و غير اينها كه از آثار ارتداد است، بنابراين چگونه جايز است مسلمان به كمترين شبهه‌اى چنين نسبتى به كسى بدهد (و اين همه مسئوليّت را بپذيرد؟).

حاصل اين كه: شتاب در تكفير خطرات عظيمى دارد زيرا خداوند متعال مى‌فرمايد: «قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ». [١] (طبق اين آيه هرگونه كار زشت و ظلم و شرك و نسبت ناروا و سخن بى‌دليل نسبت به خداوند حرام شمرده است).

٢- آنچه از اين عقيده باطل (نسبت شرك به مسلمين) حاصل شده، يعنى خون‌ها را مباح شمردن و عِرْض و آبروى مردم را بردن و اموال آنها را غارت كردن و منفجر ساختن خانه‌ها و وسايل نقليّه و مراكز ادارى و تجارى، اين اعمال و مانند آن به اجماع همه مسلمين حرام و گناه است، زيرا سبب هتك حرمت نفوس و اموال است و امنيّت و آرامش زندگى مردمى را كه در خانه‌ها و مراكز كار صبح و شام‌

[١]. اعراف، آيه ٣٣.