وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - ٣- تعصب شديد و افراطى
علمى از عقايد وهّابيّت ممنوع بود و متعصّبان وهّابى اجازه نمىدادند حتّى نقدهاى علمى توأم با احترام در آنجا منتشر شود و سانسور شديدى بر ورود هرگونه كتاب حتّى از كشورهاى اسلامى مانند «مصر» حكم فرما بود (و متأسّفانه هنوز هم ادامه دارد)، و اگر چيزى بر خلاف اين اصل ديده شود، استثنايى است.
بديهى است با اين وضع، آنها هرگز از حالت جمود خود خارج نمىشوند و از اشكالات و نقدهاى منطقى كه سبب پيشرفت فكرى آنان مىگردد، بهره نمىگيرند.
نكته جالب اين كه كتابخانههاى ما شيعيان مملو است از كتب اهل سنّت و حتّى كتب وهّابيان و هيچ ترسى از وجود اين كتابها بر مذهب خود نداريم، در حالى كه كمتر كتابخانهاى در عربستان مىيابيد كه كتب شيعه را داشته باشد (گاهى حتّى يك كتاب!) تا چه رسد به كتب نقد وهّابىگرى! چرا آنها اين قدر مىترسند و ما نمىترسيم؟ جوابش را وجدان خوانندگان محترم خواهد داد!
اين گونه تعصّبها در هيچ زمان مقبول نبوده تا چه رسد در عصر ما، به همين دليل حاميان اين گونه تعصّبها بايد بساط خود را جمع كنند و به گذشته تاريخ ملحق شوند!
جوانان وهّابى حق دارند از بزرگترهاى خود در اين باره سؤال كنند كه چرا كتب ساير مذاهب اسلامى و كتب نقد علمى و منطقى وهّابيّت در اختيار آنها نيست؟!