وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦ - ريشههاى خشونت در تعليمات پيشوا
بلاد (اغلب از اهل سنّت) بر افكارش نوشته است. [١]
مطالعه و بررسى همين كتاب براى پى بردن به ريشههاى خشونت در عقايد وهّابيان كافى است:
١- نامبرده برداشت نادرستى درباره «توحيد» و «شرك» دارد و همانگونه كه در بحثهاى آينده خواهد آمد، تمام كسانى را كه از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تقاضاى شفاعت عند الله كنند- در حالى كه موافق صريح آيات و روايات است- مشرك و كافر مىداند و جان و مال و ناموس آنها را مباح مىشمرد. [٢]
به يقين همه مسلمانان اعمّ از سنّى و شيعه (به جز وهّابىها) از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله طلب شفاعت عند الله مىكنند، بنابراين همه آنها كافرند و خون و جان و مال و زنانشان بر وهّابىها حلال است!
٢- از اين هم فراتر رفته و با صراحت مىگويد: مشركين زمان ما از مشركان عصر پيامبر صلى الله عليه و آله كه آن حضرت با آنها جنگيد، بدترند! به دو دليل:
اوّلًا، مشركان زمان پيامبر صلى الله عليه و آله تنها در حال آرامش به غير خدا متوسّل مىشدند ولى- طبق آيات قرآن- هنگامى كه گرفتار بلا مىشدند (مثلًا گرفتار امواج خروشان دريايى) خدا را خالصانه مىخواندند «فَإِذا
[١]. از جمله كسانى كه بر اين رساله شرح نوشتهاند محمّد بن صالح العثيمين است كه فرد نسبتاً معتدل و با سوادى بود ولى متأسّفانه يا از روى ترس از دست دادن مقام يا تقيّه سعى كرده توجيه گر سخنان محمّد بن عبد الوهاب گردد (جز در موارد معدودى) و ما آنچه نقل مىكنيم از متن اين كتاب است.
[٢]. شرح كشف الشبهات عثيمين، صفحه ٨١.